Sizi farketmesini istediğiniz birileri var mı?

İnsan niye kendini fark ettirmeye çalışır ki? İntikam almak için, kötülük olsun diye, her zaman kendi fark ettirmeye çalışmanın sebebi sevgiden kaynaklı olmuyor, ilgi isteğinden kaynaklı olmuyor. Dostluk bağlamında kendimi fark ettirmeye çalıştığım kimse yok, hatta ben görünmek istemiyorum, sessizce insanların arasından geçiyorum, sessizliğe mahkum ettim kendimi, sadece çok sevdiklerimin yanında çenesi düşük oluyorum, sessiz bir insan olduğum için sanırım yazarken de bu kadar geveze oluyorum, içimdeki gevezeliği yazarak susturabiliyorum belki de, yanımda herkes dedikodu yapar, ben sessiz kalırım, ondan ona gitmez yanımda konuşulanlar, o kadar sessizim insanların arasında, halbuki herkesi içten içe analiz ediyorum kendimce, kendime göre. Beni fark etsin, beni görsün, anlasın dediğim kimse şu bağlamda var ve ben bu huyumu sevmiyorum, benim kavgam aslında kendimle, şimdi bana kötülük yapan bazı kişiler oluyor, bir taraf alttan alsa olay kapanacak lakin inatla üstüme geliyorlar sessiz olmama rağmen, uzatıyorlar, ben de uzatıyorum, nerden baksan saçmalık, halbuki herkes kendi hayatında, iğrenç bakışlarını bana fark ettirecek kadar uzun bakan kişilere yaptığım kötülükleri fark ettirmek istiyorum, iade etmek istiyorum onların bana yaptığı kötülüğü, ben ona, onlar bana, olgun bir insanım aslında lakin yaram olduğu konularda saçmalıyorum, halbuki tahammül etsem, görmezden gelsem, iğrenç bir şekilde bana kendini fark ettirmeye çalışanlara kayıtsız kalıp Allah'a havale etsem, onlar da vazgeçer benimle uğraşmaktan, aslında onlar diye bir şey yok, onları var eden benim kendimi onlara fark ettirme isteğim, keza onlar da kendi sinsiliklerini bana fark ettirmeye çalışıyor, bomboş şeyler, yakıştıramıyorum da kendime bunları, halbuki ben görünmek istemiyorum ki, kimse görmesin istiyorum beni, maharetli olduğum hususlarda bile gün yüzüne çıkmak istemiyorum, kötü insanlar hep olacak, belki onların dünyasında da kötü olan benim, aslında onlar da haklı, aslında hem haklıyız hem haksısız, bu döngüyü kırmak istiyorum, ben düşmana bile aşağılık demem, düşman gerçekten aşağılıksa aşağılık derim ona, onlar aşağılık kişiler, niye aşağılık kişileri ciddiye alıp kendimi fark ettirmek için çırpınıyorum, kötü bakıyorum, yan bakıyorum, karşılık veriyorum, tahammül edeyim, öldürecek mi onların o bakışı beni, ne eksilecek benden, bakmayım onlara, hiç fark etmeyim onları, onlar bana kendini fark ettirmek için çırpınsa da, herkesin attığı bakış kendine muhakkak döner, nasıl sessizliği zırh edindiysem kendime bu bağlamda da sessiz, kayıtsız kalayım, bir tarafın büyük olması lazım, onlar büyük olmayı seçmiyor bari ben seçeyim, ah şu bakışlar hususunda benim travmam var, onun için bu patinajdan çıkamıyorum. Ben görünmeyen bir kadınım, yani hep böyle oldu, sonra da ben bana biçilen bu rolü benimsedim ve kendim görünmez olmak istedim, iz bırakmak istemedim, çok nadir insana açarım kendimi sadece, ha bu da o kişilerin ayrıcalığı değil ya da benim o kişilere tanıdığım bir lütuf değil, sadece bazı kişilerle derin bir bağ kurabiliyorum, yakın hissedebiliyorum kendime lakin ben sevmiyorum insanların çoğunu, sevgi dolu bir insan olsam da, çok merhametli olsam da. Bazen fark edilmemek daha iyi olabiliyor, arada kaynıyorsun, ne güzel işte, sanki hiç yaşamamış gibi, en iyi olduğum hususlarda bile kendimi göstermek istemiyorum, aslında şu gıcık kaptığım kişiler de olmasa kendimi fark ettirmek istediğim kimse yok diyebilirim lakin bu hususta da büyümeye çalışacağım. Evet sevdiğim insanlar da var lakin fark edilmek istemiyorum ben, bunun için de her şeyi yapıyorum sanırım lakin bunu ulaşılmaz olmak için yapmıyorum, esrarengiz görünmek için yapmıyorum, zor seviyorum, zor unutuyorum, bağlanmak istemiyorum, sosyal kelebek değilim, seçici asosyalim, tabularım var, yıkamadığım düşüncelerim var. Beni dostluk babında fark etmesini istediğim kişiler beni fark ediyor, onlar da bana yetiyor, ben de onların farkındayım, onun dışında yakın zaman evvel annemin beni fark etmesini isterdim, benimle empati yapmasını lakin artık bunu da istemiyorum, annem değişmeyecek, biliyorum beni seviyor, bunu hissediyorum lakin annem benimle oturup da çay keyfi yapmaz, benimle iletişim kurmak istemiyor, biz kendisiyle de şu saatten sonra anne kız olamayız, artık annem de beni fark etsin istemiyorum, onu olduğu gibi kabul ettim, canı sağ olsun ve hep mutlu olsun, kaç gündür annemle iletişim kurmuyorum, çünkü görüyorum ki o benim sesimi duymadan, benimle zaman geçirmeden daha çok mutlu oluyor, beni pek istemiyor, halbuki ne kadar çok isterim annemin dizlerinde utanmadan ağlamayı, olsun, o çok mutlu olsun da benimle hiç konuşmasın, ben razıyım.