Düşün ki o bunu hiç bir zaman okumayacak ama sen ona ne söylemek istersin?

“Hiçbir kadının sevilmeyi sevişmekten daha çok arzulamadığını, çıkarlarından başka hiçbir şeyi umursamadığını acı bir şekilde de olsa bana bir kez daha için hatırlattığın için teşekkür ederim”

Karanlığımın kıyısında durduğumda, bazen bu siyahın yalnızca ışığın yokluğu olmadığını düşünürüm; o, siyanın hüzünlü çığlığı, macentanın tutkulu haykırışı ve sarının kısık umut fısıltısının bir araya gelerek yarattığı bir senfonidir. Siyah, bu üç rengin suskun buluşmasıdır; tıpkı içimdeki gölgelerin farklı anılardan, korkulardan ve arzuların buluştuğu derin bir deniz gibi.

Ben de gecenin koynunda titreşen bir yıldız gibi hissediyorum kendimi; karanlığımın büyüklüğünden dem vuranlara sesleniyorum şimdi. İçimde yankılanan gölgeler, bazen göğün en uzak köşesine kadar uzanan bir uçurum gibi görünür; öyle bir uçurum ki, dipten yükselen çığlıklarımı bile yutacak kadar sessiz. Sen de bu boşluğun soğuk nefesini üzerindeki ince bir tül gibi hissettin mi? Karanlığım, bir orman kadar sık; her ağacı bir pişmanlık, her yaprağı geçmişin gölgesi. Ay ışığı nazikçe yaprakların arasından süzüldüğünde bile, gölgeler bıçak gibi keskin kalır. Fakat siyanın serin mırıltısı, macentanın sıcak dokunuşu ve sarının kısık şarkısı birleştiğinde, o en koyu siyah bile hayat bulur.
Öyleyse, gel karanlığının büyüklüğünden yakınmayı bırak; onunla dans et. Gölgenin kıyısına uzan ve fısılda kendi kulağına: “Ben bu siyahın içinde bile, siyanın huzurunu, macentanın tutkunu ve sarının umudunu taşıyorum.” Çünkü unutma, en derin gölgeler bile, renklerin suskun birleşiminde saklı ışığa boyun eğer...