Neden insanlar ruh eşine bu çağda çok önem veriyor?

Savaşlar vardı. Ormanda bir çadırda yaşıyorsun düşünsene. Vahşi hayvanlar var. Ormanda sıçan yemekten bezmiş Moğol bir herif bir gece ansızın gelebilir. Tarla işi ağır. Hayvancılık ağır. Şimdiki imkânlar yok. Süpermarket yok. Turşunu kendin kuruyon. Tavuğu kendin kesiyon, kendin yoluyon. İş çok yani. İnsanlar zevk için sevişmiyorlardı o zamanlar. Çünkü şehvet tembellikten doğar. Adam canının derdinde. Hayat gaylesiyle her dakika uyanıklar. Silah yok yüz yüze vuruşuyorsun. Bir savaş çıkıyor mesela köyde 200 kişiyi kesiyorlar hadii çocuk lazım. Ben hiç zannetmiyorum birinin çıkıpta ulan Hande'ye dün bir çakmışım diye övündüğünü. Zaten herkes makina. 14 yaşında gelinsin. Başla. Ay vay yok yok. Kimle evleneceğini baban seçiyor. Çirkinmiş güzelmiş traş. Çalış iş çok. Ee ne oldu sonra her şey kolaylaştı abi. Traktör geldi, market geldi, pc geldi telefon falan. Hayat çok basit şimdi. Ondan azıyoruz. Önceden bir kadın on dört çocuk dooğuruyodu. Şimdikiler bir tane doğuruyor yok yok yok amaan diyor. Öbür kadının canı yok mu? Var ama mecbur ve sadık. Çünkü başka türlü hayatta kalamaz. Vay beni Ahmet şöyle becerdi de Davut daha iyiydi bence ben on altı santim seviyorum diye bir kıyas yapmayı düşünmez bile. Şimdi milletin karşısında ekran, elinde telefon, bir ekran daha orada chat akıyor. Bir taraftan manitaya yazıyor diğer taraftan birine bir yerini gösteriyor. Ten uyumu bu yani. Bollukta seçemiyolar :D