Sevgilim ile 5 aydır arkadaşız ben paronayamı oldum?

Kısa bir özet geçerek anlatmak istiyorum. Merhaba arkadaşlar, biz neredeyse 2 yıldır aynı evi paylaşan sevgiliydik. İlişkimiz süresince kavga etsekde kendimizden hiç kopamadık. Çünkü biz birbirimizi gerçekten çok seviyorduk. Ama gün geldi çattı bir gün bu kararı verdik ve sadece arkadaşça bi hayat yaşamaya başladık. Hatta öyle bi bağdı ki bizim ki yatakları ayırma kararı bile aklımıza gelmemişti. Bunu idrak edince beynimden tekrar vuruldum. Ben bi kâbusta gibiydim banyodan sonra farklı odalarda kapılar kapalı giyinmeye başlamıştık artık. Yavaş yavaş tüm gerçekler yüzüme çarpılıyordu adeta. Ayrıldığımızda bu kadar koymamıştı bana. Ama arkadaş olmak böyle bir şey değilmi zaten. Bu bana ilk zamanlarda çok zor gelsede, ayrı yataklarda yatıp, ayrı odalarda giyinip. Eve geldiğimizde yanaktan öpüşmeyi bile ben hiç aklıma getirmemiştim. Bu hissimi kelimelere nasıl dökerim bilmiyorum. Ayrılma kararı alırken bunları hiç düşünmemiştim. "Ne olurdu ki hala sevgili gibi yaşamaya devam ederdik gibi gelmişti"Her farklı bi olayda kâbusta gibi hissediyorumdum kendimi.. inanın 2 sene aynı yastıkta uyuyup, aynı kâseden çorba içtiğimiz insanla aramızda büyük bir mesafe girmişti. Ve ben tarihi bi hata yapıp tekrar sevgililik istersem şu anki arkadaşlığımızı bile bitirebilirim. En azından ben bu kadar zorlanacağımı düşünmüyordum. Gel zaman git zaman ben bunlarada alıştım.. onun konuştuğu kimse yok bundan eminim. Ben zaten dünya üzerinde bu kızdan daha iyi anlaşabileceği birini bulamayacağım için kimseyi aramıyorum da istemiyorum da. Telefon şifrelerimiz, face ID kombinasyonlarımız hâla aynı. Cloud üstünden fotoğraflarda gezerken artık benim için bu yazıyı yazmaya sebep olan şeyi gördüm.. eski anılarımız tek tek siliniyordu. Asıl sorun şurada. Arkadaşlığımızın ilk ayında zaten, sevgili iken çekilebilecek fotoğraflar olur ya hani samimi biraz özel.. bunları zaten o zaman silmişti. Bu normal bir şey olarak karşıladım insan görmek istemeyebilir diye diye. Fakat bu sabah midemi alt üst eden, beynime tekrar hançer saplanan, gerçekler ile tekrar yüzleştiğim bir şey gördüm. Artık beraber dümdüz fotoğraflarımıda silmeye başladı.. yaptığımız aktivitelerde çekildiğimiz fotoğrafları, benim kahve içerken ki fotoğrafları. Birkikte kedilerimizi severken ki fotoğrafları.. Ben nefes alamamaya başladım. Anılar siliniyordu tek, tek bu yolun sonunda sıranın bana geleceğine mi işaret ediyor bilemiyorum. Çünkü yavaş yavaş her şey bitiyor. Ve o okumaya Avrupaya gidecek okuyacak, oralarda yanında olayım Euro kazanıp daha kolay okumasını istediğim için ben 25 yaşında tır şöförü oldum. Sırf onun peşinden gidebileyim onu orada yalnız bırakmıyım ona her koşulda destek olayım diye. Biz arkadaş olarakta hâla aynı evde yaşıyoruz. Ama dün gece geldim yine ortam yaptık kendimize, fakat artık onu tanımıyor muyum? Yoksa konuşacak konu mu kalmadı bilmiyorum, aramızdaki samimiyet mi kayboldu bilmiyorum, kendimi yabancı hissettim. Zaten uzun süredir tır şöförü olduğum için, eve de o kadar gelemiyorum. Hâla birbirimizi seviyoruz. Ve aklıma gelen hep o mistik soru... Ben Tabi olaylar böyle gelişirken kendimi şu sorudan alamıyorum. "bunları görünce bile dayanamaz Ken.. olur da.. kız arkadaşım bi sevgili yaparsa? Hah! İşte o zaman ben ne yaparım. "-Ben bunu nasıl kaldırırım? Uzun bi yazı oldu ama bana yol gösterecek birileri illaki vardır inanıyorum.