Sevgilimle ayrıldım. Her konuda güvendiğim tek insandı şimi ne yapıcağımı bilmiyorum?

Büyük konuşmak istemiyorum ama şu an hiç canım istemiyor. Biriyle 0 dan tanışmak huylarını öğrenmek... ne bilim çok yorucu. Sevgilimle yeni tanıştığımızda 6 ay nasıl gözüktüğümü bilene bilmiyordu.19 yaşlarımda tanıştım. şu an 26yım. Soğudum bu flört işlerinden birine güvenmekte zaten zorlanıyorum. Sevgilim babamın karşısına çıkıp konuşana kadar ona bilene tam güvenmiyordum. İmkansiz gibi geliyor büyük konuşmak istemiyorum her şey olabilir ama şu an öyle hissediyorum

Ona karşı kötü duygum yok ama yıprandım. Mesela daha deminden ablam bulaşıkları neden toplamadın dedi diye bağırıp kızdım ona. Saçma sapan şeylere öfkeleniyorum

Açıkcası kendimi sinir hastası gibi görmüyorum. Çok yıprandım herkesi alttan alıyorum ve yeterince şeylerle uğraşıyorum. Sinirlerim çabuk tükeniyor ama kimseye zarar vermiyorum bağırmaktan hariç ve fark ettiğimde uzaklaşıyorum. Sabrım çabuk tükendi de bilmiyorum biraz korkuyorum öyle şeylerden. Annem zaten kendini suçlayıp duruyor seni yıprattım diye ve ağrılarını söylemiyordu uzun süredir yeni yeni söylemeye başladı yeniden. bide öyle destek alsam veya ilaçlara başlasam yine bana bir şey söylemeyecek. Geçen sene bi yara çıktı annemde. 2 ay her gün doktora gitmiştik yarayı temizlettirmeye annem bana söylemedi bende geç fark ettim korkuyorum öyle şeyler yeniden yaşanmasından. Daha önce görseydim 2 ay acı çekmezdi ve yara o kadar büyümezdi

Ya kavga sebebimiz var aslında ama beni sürekli haksız görüyor küfür ediyor çabuk sinirleniyor. Uyardım kaç kere düzelmedi. O da benim uyarmamdan sıkıldı. Küfür etme dedikce aileme sülaleme hakaret ediyor. Birbirimizi iyice yıprattık

Huyu öyleymiş ama gerçekten arkadaşlarıyla falan hep öyle konusuyor. Benim ailemde küfürlü konuşan hiç kimse yok tuhaf geliyor küfürler bana. Başta neyse huyu böyle dedim ama annem kanser tedavisi gördü. Küfurlerde anne kelimesini görmek bunu bilmesine rağmen beni deli ediyor hemen sinirleniyorum

Bilmiyorum güvendiğim tek insandı. Küfür ediyordu falan ama sonra da pişman oluyordu. Haklısın ama dediğinde arkadaşlarıma falan da hep diyordum böyle konular olunca ayrıl diye şimdi kendim yapamıyorum

Sevmiyorum ben yeni insanlarla tanışmaya samimi olmaya. Sevgilime de başta soğuk yapıyordum güvenmek istemiyorum kimseye. Sevgilim 6 ay uğraştı ne resim ne ses hiç bir şey göndermedim. O sabırla bekledi üstüme gelmedi güvenimi yavaş yavaş kazandı. Şimdi zaten herkesi ters teperim. Yalnız olmayı seven biriyim her şeyi tek başıma halleden biriyim. Kimseden yardım istemem. Sevgilim dende bir şey istemiyordum. O anlıyordu ve bana hiç yardım teklif etmiyordu yapıyordu sormadan ve belli etmeden. Ben konuşmasam bilene beni anlıyordu

Benim için yakın arkadaş konusu kapandı. Kaç kere denedim ya benimle yarış içindelerdi ya da kusurlarımı arıyorlardı. Yalnız kaldım her seferinde. Annem kanser hastasıydı. Duyulmasına rağmen hic biri halimi bilene sormadı. En yakın arkadaşım kötü olduğumu bildiği halde gel buluşalım demedi yalnız hissettiğimi o kadar söyledim. Sevgilim ve ailesi bi vardı. Sevgilim genetik olabilir dememe rağmen napalım hayırlısı olsun beraber üstesinden geliriz diyordu. Bi ona güveniyordum. Babam ilişkimize karşı diye sevgilimi karşısına aldı orada bilene babam ayrılın demesine rağmen hayır dedi ve onu bırakmadığın sürece beni bırakmayacğını şöyledi. Gerçekten güvenimi o gün kazandı

Haklısın erkek kuzenlerimle büyüdüm kadın arkadaşlıkları belki ondan daha zor geliyor bana. Muhafazakar ailede büyüdüm ailemden dışı erkeklerle görüşmem hoş karşılanmaz. Okul dışı görüşmedimde hiç

Sevgilimle öyle tanıstım zaten😅 oyundan tanistık wp grubu vardı. Başta tek kızlar ve 1-2 erkek vardı onlarda hepsi evli çocukluydu. Neyse dedim 1 ay sonra da sevgilim girdi bana özelden yazdı grubta iyi anlaşıyorduk artık bir daha yapmam öyle şeyler

Teşekkür ederim😊 sanırım bir süre yalnız kalmak daha iyi olur sevmiyorum pek birileriyle dertleşmeyi

Sürekli barışmak için adım atan benim. Hataların farkında değil kendini haklı görüyor ve benim adım atmamı bekliyor hep. Bana ve aileme hakaret ediyor kavgalarda. Başta sorun etmedim huyu böyle dedim ama annem kanser geçirdi ve hala anneli küfürler kullanıyor uyarmama rağmen. Ergen gibi davranıyor kavgalarda iletişim kuramıyorum. Arasam açmıyor ya da fırça kayıyor işteyim ne arıyorsun diye ve kapatıyor. Sinirliyken iletişim kurmak imkansız. Ben ince düşünceli hassas biriyim kimseyle küs kalmayı sevmem barışmak isterim konuşup halletmek isterim her şeyi. Kötü duygu beslemeyi sevmiyorum hasta gibi oluyorum

Ortak arkadaşlarımızla görüşmüyoruz 3 senedir birbirimize karşı doldurmaya çalıştıkları için. Annesine her hafta cuma mesajı atıp halini soruyorum ama onları da karıştırmak istemem aramızdaki sorunlara