YYardım edin psikolojim iyi değil?

Eski sevgilimle 1 yıl 3 aydır beraberdik.(sanal) ilk 3 ay falan kendimi cennette gibi hissediyordum. Sonra zaman geçtikçe birbirimizi kırmaya başladık. O'nun yaptığı şeyleri kıskanmaya, kızmaya başlamıştım. Yavaş yavaş bir şeylerin değiştiğini hissediyordum. Aylar geçtikçe her şey dahada kötü oldu. Benden sürekli ayrılmak istemişti.9. Aylarda veya ondan sonraki aylarda "Eski seni çok özledim." Gibi mesajlar atarak saatlerce ona ağladığım anlar oldu. Sürekli streste ve mükemmel olma çabası gösteriyordum. Bana sürekli soğuktu. Ona nedenini sorduğumda "Çok sıkıyorsun" demişti. Ben de daha az mesaj attım. Ama hiç bir şey değişmedi. Sürekli banna kızıyor, kıskanmama izin bile vermiyoe, çok umursamaz davranıyordu. Zaman geçtikçe o değişmedi ama benim kararlarım değişmeye başladı. Ona ayrılmak istediğimi söylemeye başladım. Dün yine tartışıyorduk. Bana küfür etmişti. Bende sert bir şekilde "Ne diyorsun lan?" Demiştim. Ondan sonra ayrılmak istediğini söyledi. Bende tamam diye cevapladım. Her neyse 1-2 saat tartışmıştık. Tartışmamızda da bir küfür ediyor, bir özür diliyor, bir de iyi şeyler söylüyordu. Tartışmamızdan sonra hesaplarımı "Sen beni engelleme diye ben seni engelliyorum." Diye engellemişti. Bende tamam diyip gittim. Ardından bana ınstagramdan mesajlar atmaya başlamıştı."Beni hala sevdiğini biliyorum. Özür dilerim." Falan diye mesajlar atmıştı. Yazma engellerim dedim. Ondan sonrada tartıştık. Bana yine kötü ve ilgisiz davranmaya devam etti. Bende "Ya ne yaparsan yap anlayamıyorum sevmiyorsan git engellerim bir daha yazma." Dedim ve 1 hafta yazmadı. O yazmayınca bende cesaretimi toplayıp engelledim.1 2 ay sonra benim tiktok hesabımı bulup yazmıştı."selam. Naber canim?" Demişti. Bende onu tekrar engelledim. Ardından 5 dakika sonra tekrar başka bir hesaptan istek attı. Bunu tam 5 kez falan tekrarladı. En sonunda bütün hesaplarımı sildim. Uyuyamıyorum. Eski anıları ne kadar hatırlamak istemesemde kabullenemiyorum. Elbette ayrılmayı ben istedim. Ama sanki. Bilmiyorum. Keşke en baştan bu işe girişmeseydim. Acaba bana bilerekmi böyle hissettirdi. Ya da ister miydi. Bilmiyorum. Boğazım düğümleniyor. Gözlerimden yaşlar dökülüyor. Sanki sonsuza kadar geçmeyecek bir his gibi. Boğazım ağrıyor. Düğümleniyor. Bir insan bir insan için neden psikolojisini bozmak zorunda. Neden böyle hissediyorum. Her şey üst üste geliyor. Sanki bir boşlukta süreki aynı şeyler aynı duygular yaşanan bir paradoksta gibiyim. Beni sürekli strese soktuğu için ve huzursuz yaptığı gibi sebeplerden ayrıldım. Ama yine huzursuz hissediyorum. Birinin omzuna sarılarak ağlamak istiyorum. Eskiden onun omzuna sarılıp ağlamayı hayal ederdim. Ama beni böyle hissettiren birisi için hem nefret etmek hem özlemek çok saçma. Ya da ben mi eski anılardaki duygulara bağlı kaldım.