Sanaldan hiç görmediği konuşmadığı insanlarla tanışıp yıllarca sevgili olanların ruh sağlığı yerinde midir?

Yani anlatmak çok zor. Ben de sanal birisi ile konuştum. Yani bağlandım. Ama gel gör ki buluşmak istemedi. Yalnızlık bazen canıma tak diyor. Ruh sağlığım süper diyemem. Şişme kadın aldım. İşime yaramadı. Genel eve gittim. Midem bulandı... Yani kadın görünce kusasım geliyor artık.

Hiç sevgilim olmadı gerçek yaşamda. Kadın veya kız benim gözümde et ve kemik. Çok değerli kendince. Toprak olacak. Allah bile emanet vermiş. Neyi neye sergiler saklar korur bilemem. Ama biliyorum ki bu benim gibilerin göz yaşıyla mahvolacak ve benim gibilerin ahi ile onmayacak. Evet ağrıma gidiyor. Bazen sessiz sessiz ağlıyorum. İş yerine gidiyorum. Bazen cafeye gidiyorum. Canım Bazen öyle istiyor ki kızı. Keşke benimde eşim olsaydı diyorum. Her ah ettiğimde bu ülkede taş üstünde taş kalmasın. her göz yaşım kan olsun.

Bence de çok saçma. Hiç görmeden konuşarak normal arkadaşlık olur ama sevgili olunur mu hiç bilemedim. Dokunmadan, gezmeden, bir şeyler yiyip içmeden sevgililik mi olur. Karşında resmen bir hayal ürünü dolaşıyor gibi. Ne çıkacağı bile belli olmayan bir durum.

Hayallerinde yarattıkarı biriyle ilişki yaşıyorlar. Muhtemelen o kişiyle karşı karşıya gelseler iki kelime konuşamazlar. Normal değil tabi, acınası bence.

Sevgiliyiz diyip
Telefonunu bilmeyen hic görmeyen hic konuşmayan bir dünya hasta var bu memlekette :)