Bir ilişki bu kadar zor mu olmalı?

Hayatımdaki insan için gerçekten her şeyimi verdim. Maddi manevi destek oldum, yanında oldum, elimi uzattım. İyi gününde de kötü gününde de onu yalnız bırakmadım. Onun mutluluğu için çaba gösterdim, fedakârlıklar yaptım, hatta kendi isteklerimi, hayallerimi bile geri plana attım. Ama en sonunda bana büyük yanlışlar yaptı. Daha da kötüsü, zamanla fark ettim ki bana çok fazla yalan söylemiş. Oysa ben ona güvenmiş, her sözünü gerçek sanmıştım. Bunu öğrendiğimde büyük bir hayal kırıklığı yaşadım ama yine de bir şans vermek istedim. Çünkü insan sevdiği kişiye inanmak istiyor. O da hatalarını kabul etti, değişeceğini söyledi. Ama zaman geçti, sözler hep aynı kaldı, ama davranışları hiç değişmedi.

Ben huzurlu, sakin ve mutlu bir hayat istiyorum. Sevgi ve anlayış üzerine kurulu bir ilişki yaşamak istiyorum. Ama karşımdaki insan tam tersine, sürekli tartışma çıkarıyor. En küçük şeyleri bile büyütüyor, her şeyden bir sorun çıkarıyor. En basit olaylar bile büyük kavgalara dönüşüyor. Bazen gereksiz tartışmaların içinde kendimi kaybolmuş hissediyorum. Sanki mutlu olmak imkânsız hale geliyor. Ne yaparsam yapayım, hep bir huzursuzluk var. Beni seven bir insan, beni neden böyle yorar? Bir ilişki bu kadar zor mu olmalı?

Akrabalarıyla tanıştım, ailesiyle tanıştım. Hepsi beni gerçekten çok sevdi. Hatta kıza dediler ki, "Bu zamanda böyle birini bulmak çok zor." Herkes benim ona ne kadar değer verdiğimi gördü, hissetti. Ama buna rağmen bana böyle bir şey yaptı. İnsan düşünmeden edemiyor: Onca emek, onca fedakârlık nasıl bu kadar kolay harcanabilir?

Şunu net bir şekilde söyleyebilirim: Benim için bu kız vazgeçilmez değil. Çevremde çok fazla kız var, yeni bir ilişki kurmak benim için sorun değil. Ama verdiğim emeğe üzülüyorum. Zamanıma, enerjime, hissettiğim duygulara üzülüyorum. Sonuçta insan değer verdiği biri için uğraşıyor, fedakârlık yapıyor. Ama karşılığında bu kadar yıpratıcı bir süreç yaşamak gerçekten can sıkıcı