Aşk, sevgi beslememek normal mi?

Kesinlikle katılıyorum, son 3 yıldır hayatıma kimseyi almadım kendi benliğimi daha iyi öğrendim. Kendime güzel şeyler kattım. Sevdiğim kız için ofisi basıp müdürle mi kavga etmedim, eski nişanlısıyla mı kavga etmedim, bir sürü vb işler. Bana göre değil. Hayatımda biri varken şu halimle kıyaslayacak olursak çok mutsuz oluyorum. Bu şekilde kafam rahat. Kavga yok, kıskançlık yok. Diyebilirsin doğru kişiyle karşılaşırsın inşallah diye ama yok artık onu da istemiyorum. Bu sefer ben artık doğru kişi değilim. Çünkü yalnızlığa o kadar alıştım ki insan değil melekte karşıma çıksa istemem, yapamam.

Bazen insan değmeyen insanlar için o kadar çok değer ve mücadele içerisinde buluyor ki kendini, kendinden ödün vererek.. her defasında olumsuzluklar ve hayal kırıklıkları insanı sevmekten ve saf duygular hissetmekten de soğutuyor.. ya da bazen şey derler; bir insan da güvensizlik yaşadıysan karşına çıkan başka bir insana bunu yansıtma herkes bir değil diye.. buna başlarda çok hak vermiştim.. sonra bir baktım karşılaştığım her insan güvensiz ve birbirine benzer şekilde.. hani bu devrin insanları mı böyle yoksa böyleleri tesadüfen bana mı denk geliyor bilemiyorum ama benim de bazen inancım kalmıyor.. yalnız kalmayı bir tercih olarak kabul görüp, insanın kendisiyle mutlu olması lazım

Hangi kararı alırsan al, aldığın kararda mutlu ol kardeşim. Ben böyle mutluyum bu şekilde devam, ortalık kötü. Ortaokula giden kızlar tiktokta takipçi kasmak için canlıda neler neler yapıyorlar. Benim mezhebim bunları kaldıramaz. Hayatıma birini alırsam ya biri beni öldürür ya ben birini öldürürüm.