Yalnız kalınca böyle düşüncelere girmem normal mi? Tavsiyeniz neler?

Sömestir tatili bitti atandığım yere geldim🥹 İnsan ailesini bırakıp gelirken öyle çok zorlanıyor ki. Şimdi yemek yiyorum ama tek🥹 Sofrada gülüşmeler yok. Sadece yalnızlığın ölüm gibi sessizliği var. Ne atandığım yeri sevebildim (Doğunun ücra bir yerindeyim) ne de yalnızlığı. Yalnız olmasam ruhuma şifa olacak insanı bulsam belki bugünler bu kadar çekilmez içinden çıkılmaz bir hal almazdı… Bütün arkadaşlarım hayatına birini almışken nişan, düğün yapıp dururken. Benim bir kere bile çiçek almamam canımı çok sıkıyor. Bende de şu var. Olmuşken tam olsun o insan içime sinsin isteği. Bu yüzden de sevgili işlerine giremedim biraz da. Tek başıma kaldıkça iyice kötüye gidiyorum sanki… normalde dışarda ışık saçan eğlenceli, komik biriyim kolaylıkla arkadaş buluyorum. İş kendinle kalmak olunca bazen böyle oluyor. Her nasip vaktine esir diyorlar umarım böyledir. Ona inanarak yaşıyorum. Bir gün birinde dinleneceğimi düşünerek. Hayır yani akıllıyım çirkin değilim eğlenceliyim niye olmuyor?