İnsan ilk başta benzediğini sanıyor. Zaman ilerledikçe görüyorsun ki "ben olsaydım böyle yapmazdım" cümleleri kafanda yankılanmaya başlıyor. Elbetteki her insan farklı ve ilişki birlikte büyümek demek. Ama yanlış yapmak demek değil. İşte o noktada ayrılıyorum. Çünkü ben olsaydım o yanlışı yapmazdım.
Karakter olarak benzeyip beraber olduğum hiç kimseyi seçmediğimi farkettim. Bazen rastgele seçip hayatıma aldığım kişiler oldu ve kısa sürede uyuşamadığımı hissedip ayrıldığım olmuştu. Pişman değilim çünkü o ayrışımı hissedip daha doğru seçimleri ve zamanın akışına bırakıp evrenin karşıma çıkartmasını beklediğim oldu ve o beyefendi ile evliyim.
Evet ben şahsen kendime benzeyen, ortak yönlerimiz olan birine aşık olup, onunla sevgili olurum. Benim karakterime zıt biri ile anlaşmam mümkün değil o yüzden de sevgili olacağım kişi bana benzer olur.
Benzerlik olmayan biriyle uzun sürmez bence. Başta zıt kutuplar çekebilir ama bir noktada benzemek zorundasınız. Siyahla beyaz birleşirse iki tarafta grileşir yoksa o iş yürümez.