Sizce boşanmalımıyım?

7 senenin sonunda severek evlendik 5 yıldır evliyim son 1 seneye kadar ilişkimde bir sıkıntım yoktu mutluyduk birde kızımız var son 1 senedir ben çalışmaya başladım ev değişikliğimiz oldu sorumluluklarımiz arttı eşim bu süreçte bana yardımcı olmayı çok tercih etmedi iş ailemleydi onlarlada çok anlaşamadığı için beni hep yanlız birakti heryere hatta erkeklerin yaptığı birçok ise ben tek başıma kosturdum onlara kızdı benden uzaklaştı sanki ben onu hiç ezdirmedim kendi aileme karşı bile savundum laf ettirmedim ben onun arkasindaydim herkes bilir ama onun benim arkamda olmadığınida herkes biliyor maalesef aile içinde bir etkinlikte vs bile hep beni tek birakti dışarıya karşı mahcup etti bu nedenle çok sefer kavga ettik son kavgamizda evden gitti ayrılmak istediğim için 3 gün sonra barışalım dedi psikolojim bozuk bana zaman ver dedi kabul ettim geri döndü ama maalesef her şey yine aynı calistigim bu süreçte ev içinde dahi bana yardımcı olmuyor sabah kurdugum sofra ben ellemezsem gece eve döndüğümde beni karşılıyor yere biseymi düştü döküldü dönünce aynı şekilde beni bekliyor kendisi sabahtan aksmaa kadar evde bu süreçte kendi kiyafetlerini bile sepete atmıyor bardağını dahi goturmuyor çocuğu ona bıraktığım günler yemeğini uykusunu takip etmiyor söylemedi sormadı sen söylemedin diyor bahaneleri bunlar gecenlede hasta oldum 2 hafta yattim sağolsun doktora vs götürüp yardımcı omaya çalıştı bu süreçte kızımda hastaydi ve evin birçok yerini kirletti yattigimiz yatakta dahil o süreçte son günlerde ise gitmek zorunda kaldım daha iyileşmeden zorla mecbur olduğum için sadece bir çorba istemiştim geldiğimde içip uyumak için gece eve döndüğümde çorbasını içip uyumuştu evin heryeride aynı şekilde duruyordu üstüne dahada eklenmişti diyebilirim aglarak toplayıp temizleyip yattım bunun için söylendigim içinde bana kızdı. Cocuk bakımı konusundada hiç anlaşamıyoruz ben çocuğun temel şeyleri öğrenip burun silmek ayakkabı bağlamak merdiven inmek gibi kendi yapması taraftarıyım bu konuda ben daha sert bir tavirdayim ve kararlıyım böyle olduğum için beni suçluyor çocuktan böyle şeyler bekleyemeyecegi söylüyor ve herşeyi kendisi yapıyor onun yerine oysaki hepsini kendi yapmasi gerekn bir yaşta maalesef. Gerçekten 1 gün baktığı çocuğumuz için bana akıl verisine katlanamiyorum. hiç yardım etmeyisine aksine köstek olmasına katlanamiyorum küsüyoruz gönül almıyor ben almaya çalıştığında (haklı oldugum halde) beni terslemisligi var. Eğlenelim beraber vakit geçirelim diye aldığım oyunu bile bana öğretirken kucumsuyor aklımla alay ediyor. Benimle konuşmuyor adam gibi güzel bir şey söylemiyor yanımda oturmuyor sarilmiyor opmuyor yakın davranmıyor aramızda bişey kalmamış gibi hissediyorum uzun zamandır sevildigimi hissetmedim. iyi olan yönleri var yok değil hicbirseyi bizden esirgemez yokluk çekmedik bir şey istediğimizde hayır dediği olmamıştır ben istedigim şeyi bazen unutuyorum bile o alıp geliyor. diğer insanlara karşı benden daha vicdanlı ve eli açık ilk zamanlar çok girişkendi girdiğimiz ortamda onunla gurur duyardım herkesle anlaşır kendini sevdirirdi benim akrabalarım benden çok severdi mutluydu ama şu an oda mutlu değil gibi ikimizde hastayız ama birbirimzii iyileştirecek gücümüz yok. Uzun süredir sürekli kavga edip haftalarca konuşmuyoruz sonra barisiyoruz evde hep böyle bir dongu var ha gayret diyeip. beraber vakit geçirmeye çalışıyoruz en fazla bir ay götürüyor bu çaba bizi sonra yine ayni ben 7 sene boyunca ağzıma ayrılık lafını almadım evlendik boşanma lafıni almadım su zmaana kadar ama artık bitti gibi hissediyorum ne yapmalıyım?