Neden buna ihtiyacım varmış gibi hissediyorum?

Aklım ermediği yaşlarımda yani ben çok küçükken babam bizi terk edip gitmek zorunda kalmış. Annem ve kardeşlerimle de mutsuz bi hayat geçirdim annem yaşadığı tüm olumsuzluklara karşı hep bize kötü davrandı şefkat göstermedi annemin akrbalarından bizi kim vursa bağırıp korkutsa annem izledi korumadı açıkçası korkunç bi çocukluk ergenlik geçirdim. Bu kadarını bilin yeter. Ayrıntı verirsem psikolojiniz kötü etkilenir.

Tiksiniyorum ailemden🙂ama bunu onlara söyleyemiyorum tabi en çokta bana hep psikolojik baskılar uygulayan çocukluğumu ergenliğimi genç kızlığımı ara ara burnumdan getiren bana en kötü şekilde şiddet uygulayan ablam şimdi bana sürekli hiç bi şey olmamış gibi arayıp hayırsızsın beni niye aramıyosun arayınca niye açmıyosun diyo. Kendi doğrularını benim üzerimde de devam ettirme isteğinden bıktım. Ne yapsam bizden izin aldın mı? Diye olay çıkartıyolar. En son estetik olucam dediğimde ortalığı ayağa kaldırmıştılar. Size ne? Dedim diye ablam bana dediki ne yani senin annen, senin ablan sana karışamaz mı? Şunu yapma diyemez mi? Sen ne kadar hayırsız evlatsın! Dedi. Düşünebiliyo musunuz🙂

Tam özgürlüğümü elime aldım denilmez ama en azından onlardan ayrıyım🙂

Evlendim öyle ayrıldım. Evliliğim bitmiş durumda. Hiç bi konuda uyuşmuyoruz ama ailem geri dönmeme izin vermiyo. Böyle bi hayat işte.. Ben zaten onlarla yaşamak da istemiyorum o da ayrı. Aslında ne yapıcağımı bilmiyorum. Defalarca yapamadığımı anlattım ama her seferinde sırtını dönüyo hepsi bana.

Hayır hiç biri değil