Hak edene ihanet edilir mi?

Zaten ayrılacağım. Olay o değil ki. Haksız yere suçlandım, işin özü iftiraya uğradım. Günlerce, gecelerce ağladım. Onun olduğumu sandığı kişi hiç olmadım. Ama buna rağmen kendi güvensizlikleri ve geçmişte yaşadığı ihanetler sebebiyle ben haksız yere bu konuma düştüm. İçimdeki öfke dinmiyor. Biliyorum ki öfkemle hareket etsem işin sonunda kendimden utanırım. Çünkü ben bu değilim, karakterime ters. Yani en nihayetinde bu insana gerçekten ihanet etmek beni rahatlatıp öfkemi dindirmeyecek biliyorum. Özsaygımı kaybetmeme de sebep olacak üstelik. Ancak öfkem o kadar büyük ki bir şeyler yapmam gerekiyormuş gibi hissediyorum

Şöyle söyleyim haklıyken haksız duruma düşersin. Onun seviysine düşme ayrıl ve onu asla takma en büyük intikam önüne bakıp mutlu olmaktır sen mutlu bir hayat yaşadıkça o kudurur

Ben de sürekli kendime herkes kendine yakışanı yapar. Canavarla savaşayım derken canava dönüşme diyorum. Diğer yandan da aklıma şu geliyor. Peygamberler bile gerektiğinde kılıç kullanmış, can almış. Olsun, savaşarak biz de onların seviyesine düşmeyelim dememişler. Yani tokat atana diğer yanaklarını çevirmemişler. Ya da taş atana gül atmamışlar. Ben kendim olabilmeyi, mevcut karakterime ters düşecek hiçbir şey yapmamayı her şeyden üstte gören biriyim zaten. Ama bazen insan düşünüyor, nereye kadar? Olay sevgili meselesi de değil ki. Herkes aynı haltı yapıyor günün sonunda. Sana haksızlık ve nankörlük ediyor. Verdiğin değeri ya da çabanı yok sayıyor. Ben bunun çözümünün sadece o insanlardan uzaklaşmak olmadığını biliyorum. Hatta eminim. Çünkü bu insan kendi baban, annen, kız kardeşin dahi olabiliyor. İnsan dönüp kendine bir bakmalı, neyin fazlasını verdim, neyi yanlış yaptım diye. Sevgiyi, sadakati, dürüstlüğü, fedakarlığı ve değeri bol keseden dağıtmamalı belki de

Ama senin yaptığın savunma en çok sana zarar verecek bir şey savunma da değil dediğim gibi en güzel intikam görmezden gelmek hayatına odaklanmaktır