32 yaşımdayım ama hiç sevgilim olmadı, bu durum kadınlar için itici midir?

Bir ortamda sorulunca ben de geçiştiriyorum bir şekilde

İşe yarıyor mu? Yoksa baskılamaya devam mı ediyorlar, neden olmadı neyin var öyle misin böyle misin diye?

İstemiyorum falan diyerek tepki gösteriyorum. Hiç sevmiyorum böyle soruları.

Onu da denemedim galiba. Not alıyorum.

Artık yaşlandık. Bu saatten sonra bize kimse bakmaz.

Ben de öyle düşünüyorum yaşıtlarım hep evlendi yaşıma uygun bir kadın bulmak çok zor maalesef hayatı kaçırdım hayata geç kaldım şanssızlık mı kader mi bilmiyorum hayatta hiçbir şey kazanamadan yaşlandım

Benim neredeyse bütün kuzenlerim evlendi, hatta çocuk sahibi oldular. Ben ise hâlâ bekârım. Üstelik işsiz ve statüsüz biri olduğum için kadınlar bana bakmıyor ve saygı duymuyor. %40 engelli bir şizofreni ve duygu durum bozukluğu hastası olduğum için çalışamıyorum. Evde kısmi felçli olan anneme bakıyorum. Hayatta hiçbir şey elde edemedim, sadece kitap okudum ve bir şeyler öğrendim. Hiç gençliğimi yaşayamadım. Kendi içime dönük ve yalnız biriyim. Hiçbir kadına açılıp da kabul görmedim. Kendime uygun ve ruhen rahat edeceğim bir işimin olmasını isterdim. Bu yaşa geldim ama hâlâ babama muhtacım. Bu durum özellikle bir erkek adına utanç verici ve gurur kırıcı.

Allah yardımcın olsun inşaallah bundan sonra hayatında her şey güzel olur ben de 35 yaşındayım hâlâ bir hayatım yok ailemin yanında yaşıyorum işim yok gelirim yok sosyal hayatım olmadı gezemedim eğlenemedim arkadaşım çevrem zaten yok sevgilim de olmadı hep yalnız mutsuz biri oldum hayatı çok eksik yaşadım hayata dair hiçbir şey bilmiyorum gençliğimi de hiç yaşayamadan kaybettim senelerdir evden dışarı çıkmadığım için fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik her yönden olumsuz etkilendim özgürlüğümü hissedemiyorum yaşadığımı unuttum yaşım ilerledikçe her şey daha da zorlaştı kendimi yetersiz güçsüz hissediyorum

İşin en kötü yanı ise ailelerimiz öldükten sonra hayatı nasıl idame ettireceğimizdir. Bizi bir felâket bekliyor bence. Kendimde hiç çalışma gücü bulamıyorum. İstanbul'da yaşıyorum, bu şehirde işe gitmek bile işte çalışmaktan zor.

Ben de ailem olmadan hayatımı tek başıma nasıl devam ettireceğimi bilmiyorum gerçekten kendimi hayata karşı çok güçsüz yetersiz hissediyorum