22 yaşındayım, hiç sevgilim olmadı. Omegle’de kızlar tipime laf ediyor. Çirkin miyim? Her şey gerçekten dış görünüş mü?

22 yaşındayım. Hiç sevgilim olmadı. Bu cümleyi kurarken boğazıma bir düğüm oturuyor. İnsanlar duyduğunda, havada bir sessizlik oluşuyor. Ama kimse gerçeği merak etmiyor. Üniversiteye başladığımda, belki bir şeyler değişir diye düşünmüştüm. Yeni bir çevre, yeni insanlar… Belki biri beni fark eder, içimde taşıdığım duyguları görür diye umut ettim. Ama olmadı. Dört yıl geçti ve hiçbir şey değişmedi.

O kadar ki, bazen birilerinin gözünde nasıl göründüğümü merak edip Omegle gibi yerlerde dolaştım. Fakat orası da farklı değil. İnsanlar birkaç saniye içinde kararlarını veriyor. “Çirkin” diyorlar. Gülüyorlar. Birkaç kelimeyle seni daha da görünmez yapıyorlar. Sanki ekrandan taşıp seni parçalıyorlar. Ve ben kendime soruyorum: Gerçekten her şey tip mi?

Belki de öyle. Güzellik denilen şeyin o parlak kabuğuna sığmıyorsan, kimse seni tanımak istemiyor. Bir yüzün biçimi, bir gülüşün simetrisi, bir bedenin ölçüsüyle değer biçiliyor insanlar. Ama ben bu standartlara hiç uymadım. Uyamadım. Ve bu yüzden, kimse beni sen olduğum için sevmedi. Sevemedi.

O zaman soruyorum, bu benim suçum mu? Ya da benim taşıdığım bir yük mü? İnsanlara sormak istiyorum: Neden bu kadar yüzeyselsiniz? Ama biliyorum, kimse bunu kabul etmez. Çünkü dünya böyle işliyor. Kimse yüzüne bakmaya değer bulmazsa, içini görmeye çalışmaz.

Aynaya baktığımda, sadece bir yüz değil, orada koca bir hikaye görüyorum. Yaşanmamış aşklar, anlatılmamış cümleler ve hiç fark edilmemiş bir derinlik. Ama insanlar bunları göremiyor. Çünkü yüzünle, duruşunla başlamıyorsa hikayen, kimse başını çevirip bakmıyor.

Hiçbir kız beni ben olduğum için sevmeyecek gibi hissediyorum. Bu fikri düşünmek bile ağır. Belki bir gün biri içimde taşıdığım hikayeleri görmek ister. Ama o gün gelene kadar, taşımak zorunda olduğum bu görünmezlik, her geçen gün daha da ağırlaşıyor. Ve ben her gece, neden bu kadar yüzeysel bir dünyada var olmaya çalıştığımı sorguluyorum.