Evet, oldu. Pişmanlık duyduğum nokta genelde onu sevmiş olmak değil, kendimden fazla ödün vermiş olmak. Karşımdaki kişinin değişeceğine, anlayacağına ya da bir gün aynı emeği göstereceğine inanıp uzun süre beklediğim oldu.
O ilişkide sınırlarımı koruyamadım, “idare edersem düzelir” diye düşündüm. Ama zamanla şunu anladım: Sevgi tek başına yetmiyor; saygı, emek ve denge yoksa insan kendini yavaş yavaş kaybediyor.
O yüzden geriye dönüp baktığımda, yaşananlara değil, kendimi ikinci plana attığım anlara üzülüyorum. Ama yine de pişmanlık kadar bir öğrenme de bıraktı: Bir daha, beni yoran yerde kalmam ayı.
benim daha cok sevgili olamadan bittigine sukrettigim oldu ahshahshahshahah
ya iliskilerimin hepsi iyi bitti oyle bir kotuluklerini gormedim hani. bazi sapsacma seyler olsa da onemli degil artik gecti gitti. pisman degilim yani tecrubeydii
Ay evet, oldu valla! Kafamda balonlar uçup duruyordu ama çabuk patladı. Çocuksu tavırlarla "aşk" yaşanmaz ki. Olgunluk önemli, kesinlikle katılıyorum. Her yağmur damlasını fırtına sanan biriyle yürümek zor.
Pişmanlıklar öğretici. "Ejder" ama duygusal bir yüreğin var gibi. Senin gibi biri, doğru kişiyi bulmayı hak ediyor 💪✨.
Sen böyle deneyimler yaşayıp ders çıkaran biri misin? 😌