Hayata karşı çok yorgun ve bitiğim?

Kalktım ki napacagim. Amacım yok ki

İste sorun da o ya. Bi noktadan sonra her şey anlamsizlasti. Hedef medet yok ki

Üniversite 4 senedir beni çok yalnızlaştirdi. 4 sene boyunca yanlış insanlarla arkadaş olmayım kafasıyla hep yalnız yalnız devam etti. Yanlis insanlarla takildigim da oldu derslerimi aldim. Çokta şey yaşadım. Mezun olmama 1 ay var ama ona bile dayanamaz oldum.

Yok daha kimseyle tanışmak istemiyorum

Bilgisayar mühendisliği

Devir b*k gibi. Keşke anamın dizinin dibinde oturup bi bölüm okumasaydim. Bütün çevreden tiksinir oldum. Üzülmüyorum sadece her şey anlamsız geliyor

Güvenmek falan değil. Erkeklerle o anlamda konuşmayı keseli baya bi zaman oldu. Herkese kardeşim diye yaklaşıyorum artık. Ama kızlar da bi aştı kendini. Geçenlerde bi kız arkadaşım bana kurulmuş. Baya kalabalık bir arkadaş grubunda birçok kez inanılmaz ağır bel altı espriler yaptı. O ortamda bir sürü erkekte vardı. Kızın kendini öyle zaten de sırf ben hoşlanmıyorum diye gıcıklığına yapti. Sonra gidip erkeklere arkamdan bir şeyler uydurmuş yine o anlamda. Siz hepiniz onu temiz saf zannediyorsunuz vs ama neler yaşadı vs. Ama alakasi yok. Daha da kimseyi istemez oldum çevremde midem almiyo

Bütün arkadaşlarım birbiriyle bağlantılı. Bi kendi başıma kütüphaneye gitsem mutlaka ordalar. Kahve içmeye çıksam illaki birini görüyorum, o ortama dahil olmak zorunda kalıyorum. 1 haftadır derste dahil yurttan hiç çıkmadım o sebeple

Tavsiyelerin için teşekkürler