Evli çocuklu olmam gerekirken hala ergen gibi aşk acısı çekiyorum nasıl çıkarım bu durumdan?

Bunu bilsem buraya sormazdim

Belkide öyledir

Bunu bende sorguluyorum belkide ulastigimizin nankörü olmamak için bazı şeyler yarım kalmalı bazı şeyler içimizde ukte kalmaliydi

Yasadiniz mi böyle birşeyi peki

Senin geclikte kalmış Peki ben ne zaman akillanacagim niye hep bana acı veren insanlara takılı kalıyorum

Herşeyin farkındayım aslında ama kendimi çok sıkışmış diplerde hissediyorum ki haklı nedenlerim de var.. kendi kendime ne kadar geçecek desem de psikolojim yerle bir modum düşük insanlara olan inancım tükenmiş açıkçası her konuda yolun sonuna gelmiş gibi hissediyorum yaşayan ölü gibiyim nefes alıyorum ama komada gibiyim.. öyle bir yapım da var ki tüm bu karamsarliklara rağmen herkese akıl veriyorum ama gülüyor gülümsetiyorum ama kendi içimde kaos yaşıyorum

Yokki öyle biri.. sevmeye sevilmeye niyet etsem bile karşıma nedense hep cinsellik için kullanmak isteyenler çıktı.. hal böyle olunca sevgiye sevilmeye değer veren kimsenin olmadığına inandirdim kendimi... Aslında benim şu hayatta istediğim tek şey gerçekten sevmek sevilmekti oda olmadı bu yaştan sonra çok zor

Cokmu gec 😔

O senin fikrin adı üstünde (sence)