Aşk, yargılamamayı öğrendiğinde mi yoksa daha çok anlamaya çalıştığında mı güçlenir?

İki kişi görünüşlerin ve önyargıların ötesine geçme, birbirlerinin deneyimlerini, geçmiş yaşantılarını ve sınavlarını anlama, uyum ve karşılıklı iyilik inşa etmeye çalışma iradesine sahip olduğunda sevgi daha da güçlenir.

Bu, iki insanın bir ekip olarak çalışması gereken bir yolculukta birbirlerine verdikleri bir taahhüttür, ancak doğru araçlar kullanıldığında ego oyunlarına, manipülasyon oyunlarına, çıkar oyunlarına, eleştiriye, kine veya suçlamaya yer yoktur.

Sevgi nezaket ve anlayışla gelir ve bunun için bilgeliğe ve fedakâr insanlığa, gerçekten sağlam bir temel inşa etmek için dayanıklılığa ve dirençli bir güvene ihtiyacınız vardır.

İkincisi, birbirimizi daha iyi anlamak, birbirimize nasıl bağlanacağımızı ve güveneceğimizi bilmek, kendimizi açmak ve karşımızdakinin bir sırdaş ama aynı zamanda bizi en iyi anlayacak kişi olduğunu ve karşılığında bizim de kendimiz için aynısını yapabileceğimizi söylemek anlamına gelir.

Sevgi, kendimizi bırakmak ve güven rüzgârının ve ortak bir yolda gönül rahatlığıyla ilerleme arzusunun bizi sürüklemesine izin vermektir.

Hayat bir okul aslında. Bizlerse sürekli ödev yapmayı unutan ve yapamadım yalanını tercih eden tutsaklarız. Ödevimiz kağıttan değil belki, kalem yerine her şeyi kaydeden gözlerimiz ve analiz eden zihnimiz var ama yine de ısrarla hatalarımızdan ders çıkarmıyor, ödevimizi yapmıyoruz. Tanımadığımız hatta bir kelimeyi bile paylaşmadığımız insanlar hakkında olumsuz düşünmeye devam ediyoruz. Oysa aşk böyle mi? O kırmak, kırıklardan çiçekler açtırır. Anlayış öz suyudur, her cümlesinde ışıldar.