İyi insan olunca kızlar değer vermedi. Artık vicdanımla değil nefsimle hareket ediyorum. Ama mutlu değilim neden?

Kendimi seviyorum ama çok da övmem. Hatalarımı kabul ederim. Ben de cinsellik yok günah olduğu için o yüzden kızlar çok değer vermiyor. Önemli değil nu tabii ki ama yine de yalnız yaşamayı hiç sevmiyorum. Namazı bırakma sebebimi bilmiyorum. Önceki ilişkilerim olumsuz olunca biraz dine darıldım sanırım.

Düşünce yapını değiştirmezsen , çok zarar görürsün. Sen hayatını ilişki üzerine kurmuşsun. Varsa yoksa ilişki. Yani bunu önemsiyorsun. Belki de bu yüzden uzaklaştırıldın. Namaz , huzura davettir. Sen ilişki peşinde koşarken niyetinden uzaklaşmışsın. Yani insan namaz kılarken tek gayesi Rabbine olan şükürdür. Namaz kılan insan hayatını doğru şekilde ilerletir. Sen düşüncelerini illşki üzerine kurmuşsun. Bu yüzden asıl sevdayı unutmuşsun.

Tamam da önemsemiyorken de ilişkim yoktu. Önemseyince ard ardına ilişkilerim oldu. Uzaklaştırıldın ile ne demek istiyorsun. Eğer yaptığım yalnışlardan dolayı namazdan uzaklaştığım anlamındaysa benim 1000 katım büyğk günah işliyenler var namaz da kılmıyorlar gayet mutlular diyebilirim.

Şunu deyip uzatmak istemiyorum. Benim akıl hocam şöyle derdi ; hayatında her şey yolunda gidiyorsa bil ki yanlış giden bir şeyler vardır. Yani dert yoksa , tasa yoksa yanlıştasın. İnsan doğru oldukça sınanır. Yanlış oldukça da geçici mutluluklara ulaşır.

Derdi olmayan insan yok ki. Mutlu olduğumda yanlıştayım demek değil. Her şey yolunda da değil hayatımda.

Kendimi seviyorum aslında o noktada hiç sıkıntım yok. Toplumun sevdiği bir karakterim yok. Kızlar da fazla mütevazı buluyorlar.

Uygunn kişi çıkmamıştır yaaa ülkemizdeki insanların zeka seviyesi belli zaten.

Zeka seviyesine katılıyorum. Ama yine de kızlar da haksız değiller. Günah diye dokunmaya bile çalışmayınca ezik sanıyorlae. Arkadaş gibisin diyorlar. Bunu yenmeyi çok denedim ama vicdan azabım engel oluyor.