Karşı cinsten soğudunuz mu hiç?

Okumanıza gerek yok. Yorum atmanıza da gerek yok. İçimi dökmek için öylesine yazıyorum sadece. Boşverin.

Bir kız arkadaşım olmasını yıllarca istemiştim. Hiç olmadı. Bu durum karşısında kendimi sorguladım. Acaba neden olmuyor? Bende mi bir hata var? Hayır yoktu. Kızları güldüren müthiş bir espiri yeteneğim olmayabilir. Ama iletişimim kötü değildir. Asosyal, utangaç, çekingen değilim. Herkesle aşırı gereksiz sıcakkanlı samimi de değilim. Soğuk da değilim. Kibirli, egolu da değilim. Dış görünüşüm, giyim tarzım da iyi. Karakterim de iyi. Daha fazla yapabileceğim bir şey yoktu bu konuda.

Hep hayalini kurmuştum. Keşke bir kız arkadaşım olsaydı da saçlarını okşayıp uyutsaydım onu 🙂 elini tutsaydım. Ona sımsıcak sarılsaydım. Ama bu hayalden öteye geçmedi hiç 🥺

Bir kız arkadaşın yokluğu, olmayan bir sevgilinin eksikliği bana hep acı veriyordu. Bazen dayanılmaz oluyordu bu acı. Çığlık çığlığa ağlayasım geliyordu. Dışarıda ağlayamam. Evde de ağlayamam. Komşular duyar. İçimden içimden ağlamıştım hep.

Ama artık bu işin tadı kaçmaya başlamıştı. Bazılarına yaşamak, bazılarına seyretmek düşer. Ben yaşayan değil, seyreden taraf oldum hep. Bıkmıştım artık aşıkları görmekten. Sevginin yerini nefret almaya başladı 😡 agrasif birine dönüştüm.

şu an hayatımın aşkı karşıma çıksa, sana sırılsıklam aşığım dese, git başkasına ait ol diyebilecek kadar nefret ettim ve soğudum sevgiden. Bu işlerden sıkıldım artık. Sevmekten, sevilmekten, çiftlerden nefret ediyorum. Çiftleri gördükçe midem bulanıyor. Çift olmayı tam bir saçmalık olarak görüyorum artık.

Buna rağmen, hiç olmayan bir sevgiliye duyulan özlem, davetsiz bir misafir gibi yoklar beni arada. Sessizce gelir. Beni düşündürür. Biraz hüzünlendirir. Biraz üzer. Ve sessizce gider. Bu, içimde sevgiye olan isteğimin son kırıntılarıdır. Sevmek de istemiyorum. Sevilmek de istemiyorum 😡

BUNLARI SONUNA KADAR OKUYAN VE ANLAYAN BİRİ VARSA, ONA SAYGILARIMI VE SEVGİLERİMİ İLETİRİM 🙂