Kâlbim başta olmak üzere hiçbir yerimde örümcek ağı barındırmam. İç sesim her zaman önemli, dinlerim kendimi. Aşka inanıyorum zaten, ben insanlara inanmıyorum. Zerre kadar değeri olmayan kendileri örümcek ağına dönmüş zehirli sarmaşık misali tipsizlere hürmet edip te biricik kâlbimi ağlarla kaplattırmam. O nankörleri, o hainleri kaplasın o ağlar, tarantulalar..
Duygularımın ağları bağladığını oluyor korku kaygı hisleri nerden geldiğini iç sesini göremiyorum. Bazı duygularımı serbest bıraktıkça özgür hissettiğim oluyor.
En İyi Cevaplar