Haksız yere terk edildim ve canım çok yanıyor?

5 yıl önce tanıştık ve 4 yıldır sevgiliydik ilk tecrübemiz sayılırdı. Kendisi baskıcı bir ailede büyümüş maddi manevi zorluklar çekiyordu ve sosyalliği yoktu. Zamanla bunların üstesinden geldik çok değişti arkadaşlarımla tanıştırdım, yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi. Sadece sevgili değildik birbirimizin her şeyiydik. Üniversite sınavını takıntı haline getirmişti sürekli deniyordu ve bu süreçte hep yanındaydım. Yalnız kalmaması için çok çabaladım lakin ben üniversiteye gittiğimde uzak mesafeden gerçekten 4 yıl boyunca aramadığım bir gün olmadı. Aramızda hiç kıskançlık olmadı o kadar özgürdü ki istediğiyle konuşur ederdi. Bu özgürlüğü suistimal eden 2 durum oldu ve gerçekten çoğu erkeğin affetmeyeceği bu durumu ben affettim. Kıyamadım yalnız bırakmak istemedim. Onun mutlu olması beni mutlu ediyordu. Ya kendimi bu kadar düşünmedim hiç o kadar sevdim. İlk tanıdığımda güzel değildi zamanla çok güzelleşti mesela. Duygusal olarak olgunlaşmamıştı dengesiz hareketleri oluyodu. Kavga ederken tartışırken çabanın ne demek olduğunu bilmiyordu. Öyle bir ilişki yaşıyoduk ki ona sunduğum şeylerin böyle bir zamanda elmas olduğunu anlayamadı ve bunu normalleştirmeye başladı. Ne zaman kavga etsek hemen barışalımmıya alıştı. Kaybetme korkusu hissetmemeye, değerimi yeterince anlamadığını düşünmeye başlamıştım. Ben İstanbul'da o Ankaradaydı. Evlenme hayallerimiz ve planlarımız vardı. Çok istekliydik. Bu yazın yks de istediği sıralamayı yaptı ve tercih günü bu haberi benimle yaşamasını isterken beni geri plana attı. Burada değersiz hissetmeye başladım zoruma gitmişti bu süreçte ailesi bile desteklemiyodu tek ben vardım. Yazın değersiz hissettiren tavırları oldu ve büyük bir tartışmayla ayrılmak istedim ve akşamına tekrar barışalım mı demişti istemedim. Çaba ve değerli hissetmek istedim ama yaptığı hep 2-3 güne bir sözel olarak kısa mesajlardı. Odtüye başlamadan 4 gün önce son çabası yanına geleyim konuşalım mı oldu ısrar bile etmedi ve kapandı konu. Odtüye başladı 10 gün meraktan öldüm kilo vermeye başladım terkedilmiş hissettim. Ben ayrıldım ama bir kere çabalamasını istedim lakin o terketti. Bana yazdı vicdan azabı çekiyorum dedi buna umutlandım araşalım dedim istemedi. İlişki bitti gitti yolumuza bakalım dedi lakin ben sana 6 ay sonra yazıcam dedi. O kadar zoruma gitti ki hem umut verdi hem istemedi. Son senemde bana çok kötü günler yaşattı. Anakaraya gittim istemedi zorla geldi ve eskisi gibi bir gün yaşadık yedik içtik gezdik konuştuk. Aştide uyudum onun için ve gece boyu mesajlaştık merak etti. Ertesi gün tekrar terketti kandırıyorum seni dedi git dedi. Otobüste tekrar barıştı ve tekrar terketti.5 gün kabuslarla uyandım. Bunları hak edecek hiçbir şey yapmadım. Yeni hayatına geçince beni bastonmuşcasına bıraktı. Konduramadım tekrar gittim azarladı, yalvarttı ben kendimi kaybettim ağladım yalvardım çünkü verdiği umutlara tutundum hep saçma geldi. Gelmedi bu sefer 12 saat Ankara 'da gezdim ve döndüm.