Eşime çay koydum şekerini atmadım (çünkü ne gerek var)?

Eşim bir yetişkin birey. Ben onun hizmetçisi değilim. Eşim çalışıyor diye ben onun hep ònüne koymakla, ağzına beslemekle mükellef değilim. Kadın da erkeğin malı değil. Şeker atmak çok basit bir şey. Atar karıştırırsın ama yapılmamalı. Bu bir cinse hizmet.

Mağaranda mutluluklar.

Eminim ki bekler. Oğlu da buna alışık. Evlenmeden önce de farkettim fakat zannettim duygularımla evlenince düzelir ama hayır bu cinsler böyle. Pişmanım.

Böyle biri yerine zihniyeti bambaska biriyle evlenmeyi yeglerdim. BEN SENİN ANNEN DEĞİLİM.

Aslında nişan attım bazı şeyleri farkedip ama sonra düzelir sandım.

Hamileyim hap kullandigim halde hamile kaldım nasıl bosayayim. Eger evladim olmasa inan ki cekmez bosanirdim. Toyluğum der bakardim yoluma.

4 buçuk.

Ben toyluğumun ve kendi çocukluk travmalarımın kurbanı oldum. Hamile kalmayacaktım ve yolumu ayırmışken dönmeyecektim. Ama ayrılınca sanıyorsun duygusal düşünerek bir şeyler düzelecek, kopamıyorsun, kopmayı bilmiyorsun. Erkekte ayrılınca ekstra modern davranıyor, düzelmiş gibi köprüyü geçene kadar.
O çocuğu aldıramazdım, yanlış bir evlilik yaptigimi aslinda en basindan beri biliyordum. Evlilik gibi seyler yasamda 1 kez oluyor tadıyla. Keşke kendime uygun bir eş seçmeyi bilseydim. Ögretmenim umarım atanırım ve kızıma bakabilecek maddiyata gelirim. O zaman da 37 40 yaslarinda bosanmis bir anne olacagim dayanamazsam. Ve yasamim boyunca dogru bir evlilige imrenecegim. Ama her seye ragmen evlat harika bir sey. Ona uygun bir aile ortami sunamayacagim icin anne baba cocuktan olusan biraz akli erince ozur dilerim ondan.

Kesinlikle. Ama kadınların en büyük yanılgıları duyguları.

Hep böyle yapıyor bana kalsa onlar oğlunu paylaşmak falan istemiyor. Mecburen evlendiriyor.

Asla ben diklenirim. Gülemem.

Yapmam.