Aşk eşittir mutluluk mu?

Aşk ne istisnasız bir mutluluktur ne de yalnızca acıdan doğar. Aslında aşk, bu iki zıtlığın bir araya geldiği bir gerilim hattıdır. Mutluluk, aşkın yüzeyde görünen yanı olabilir; ama derinlerde, aşkın özü belirsizlik, kaybetme korkusu, tutkuyla yanıp sönme ve kendini tamamen bir başkasına açma cesaretinden doğar. Bu da acıyı kaçınılmaz kılar. Aşk, tam anlamıyla insanı zenginleştirir, çünkü hem coşkunun hem de kırılganlığın sınırlarını keşfettirir. Mutluluğu değerli kılan, belki de bu acıyla iç içe geçmiş olmasıdır.

Aşk, adeta bir sarhoşluk durumudur. Ayaklar yere basmaz, hiç bir şey bize ağırlık yapmaz, adeta uçarız.

Tıpkı sarhoş mutlu geçirilen bir gecenin sabahındaki yoğun baş ağrısı gibi aşk ta birgün bittiğinde kalp ağrısı yapar, dağılır gideriz.

Bir de aşkta yaşanacaklar bitmeden gelen mecburi ayrılıklar vardır. Arafta kalmak gibidir. Çekim etkisi bitmez. Ama mesafeni de koruman gerekir. Bu durum belki de biten bir aşktan daha da zor bir durumdur.