Peşinden koştuğum arkadaşım artık bana yüz vermiyor?

Bir yıldan fazladır arkadaşız. Erkek. Başlarda tüm gün konuşurduk goygoy yapardık ama birbirimize bağlı değildik yani birimiz diğerini silse kimsenin umrunda olmaz, hiçbirimize koymazdı.

Tabi her gün her gün konuşa konuşa iyice samimileştik ve birbirimize bağlandık yani hala arkadaş anlamında başka türlü değil. Alışkanlık mı oldu bilmiyorum ama konuşmadan tek bir gün geçiremiyoruz.

Neyse, ben bu arkadaşıma çok pis bağlandım zaten insanlara çok çabuk bağlanan bir yapım var ve ben bağlandıkça daha da üstüne düşmeye başladım böyle eline kıymık batsa ortalığı ayağa kaldırıyorum, morali bozuk olunca düzelene kadar onu rahat bırakmıyorum, hediyeler alıyorum onu hep neşelendirmeye çalışıyorum, üzülse üzülüyorum, sevinse seviniyorum. Öyle. Yemin ederim benden başka kimseden bu kadar değer görmeyecek.

Ve sorun şu ki ben üstüne düştükçe o soğudu galiba. Yani benimle eskisi gibi konuşmuyor, bana eskisi gibi hayatını sırlarını anlatmıyor, bana değişik tavırları oluyor. Eskiden can atardı konuşalım diye, şimdi ise ben utanmasam yalvaracağım konuşalım diye. Sorun şu ki ben üstüne düştükçe benden uzaklaşıyor, bu sefer ben üstüne düşmeyince de niye soğuk yapıyorsun diye başımın etini yiyor. Ben soğuk yapınca da o benim peşimden koşuyor. Yani kısaca ya ben onun peşinden koşuyorum ya o benim peşimden koşuyor ve ben bu durumdan gerçekten çok sıkıldım. Birbirimizin peşinden koşmadan ikimizin de birbirimizle konuşmak istediği günleri özledim. Onu bu tavırlardan sıkılıp kaç kez engellemeyi denedim ama elim varmıyor. Ona çok alıştım. Sabahtan akşama kadar konuşuyoruz bir anda bırakamam. Ona karşı yanlış hisler beslemiyorum gerçekten sadece arkadaş gibi görüyorum ve fazlasını da istemiyorum konuyu oraya çekmeden biri bana yardımcı olabilir mi ne yapacağım?