Aşk sandığın mı yandığın mı kadar?

sessizliğin çığlık attığı saatlerdi

duyulan onca gürültü patırtı beynimde yankı buluyordu, kelimeler birer sandalye çekmiş göz yaşı sağanağının altında ıslanıyordu

harabeydi her taraf kimsesizliğin esiri altındaydı bi sandalye de ben çekmiştim düşüncelerimin yanına öyle birbirimize bakıp duruyorduk

konuşmaya gerek yoktu çünkü acımla sulayıp büyütmüştüm kelimlerimi, yanımdaydılar ve bütün haykırışlarıma şahit olmuşlardı

tam bir şey söylemeye yeltenecekken geri susuyordum kelimler de sıkılmıştı benden onlar bile yerini vedaya bırakıyordu

adam, gittiğin yetmezmiş gibi benden kelimelerimi de çalmasan mı

bırak bari onlar benimle kalsın. üşüyorum..