Bir daha karşıma çıkar mı ki?

Onu rüyamda görmek için kaç kere a*k*l alıp uyudum. Uykuya dalacağım zaman onu düşünüyorum özellikle gerçekmiş gibi hayaller kurarak uyuyorum biraz da olsa mutlu oluyorum. Onu rüyamda görme ihtimaliyle uyumayı bekliyorum. Görüyorum da ve onun yanında musmutlu olduğumu görüyorum. Hiç mutsuz huzursuz değilim onunlayken rüyamda. Hatta öyle gerçekçi ki , bu beni bir süre avutmaya yetiyor. Hatta, doğru düzgün s*vi*emedik bile diyebilirim ama o kadarı da fazla zaten. Yanında oturmak bile huzur veriyor. Gerçekte, yollarımız ayrılmadan önce de öyleydi onunla bir ortamda yan yana bir iki kez oturmak denk gelmişti, ama nasıl iyi hissediyordum bir bilsen. Sanki sarılıyor gibi iyi geliyordu. Çok sevdiğimden mi, bilmem. O da beni seviyor gibi çünkü bu kadar yoğun güzel bir duyguyu başka kimsede duymadım kimselere bakmıyorum o bana meleğimmiş gibi geliyor. Onun bana sevgi dolu bakmasını isterdim şu an yanımda olmasını onu o kadar çok özledim ki. Sadece bakışlarıyla beni bulutlata uçurabilir. Sevgi dolu o güzel gözleriyle bakması yeterli bile. Offff ben ne hatalar yaptım. Onu kendimden soğuttum o da beni kendinden soğuttu ama özledim çok rüyamda görmek bile iyi geliyor ama keşke yanımda olsaydı. Ne güzel olurdu. Neyse. Benim derdim bitmez kardeş, gerçi kimin biter ki... Bu hayat böyle işte...

Mucizelere inanmalı mıyım? Hala umut var mı? Güzel şeyler olabilir mi? İhtimali var mı dersin? Ne dersin söyle?

Böyle flört gibiydik hani tam bir flört de değil, böyle nasıl desem, birbirimize bile kendimizi açıklayamıyorduk anlatamıyorduk, ortamdaki arkadaşlar şakaya getirip aramızda iletişim kurduruyolardı. Böyle nasıl desem, ikimiz aynı ortamda bir yere otursak, birbirimize karşı net olamıyorduk. Ama sanki sessizce anlaşıyorduk sevgi dolu güçlü bir bağ ile. Daha doğrusu o zamanla net olmaya çalıştıysa da ben duygularımı gizlemek zorunda kaldım. Böyle lafımızı çıkarmaya çalışıyorlardı saçma ergence başka işleri güçleri yokmuş gibi. Bir de onu iyice şımartmak istemiyordum. Beni ortamda onu reddettiğim için olucak galiba, küçük düşürmelere üzmelere başladı onu sakin bi şekilde samimi arkadaslarının oldugu bi yerde uyarmıştım özür diledik birbirimizden, sonrası temelli koptuk birbirimizden. Beni daha çok üzecek gibiydi çünkü öyle de olurdu büyük ihtimalle. Ama mesafeli durup onu pişman edeyim derken, kendimi sevgiden ilgiden mahrum ettim kendim bin kat daha perişan oldum çok pişmanım çok özlüyorum onu şimdi olsa yanımda sarılırım hiç bırakmam asla hiç parası bile olmasa ona yardımco olur hiçbir şey istemem, ona yemek çorba yapar onunla hastalanmasa bile çok yakından büyük ve yoğun sevgi dolu bir şekilde ilgilenirdim. Çorbayı kendi ellerimle içirirdim. Keşke bunu o da bilseydi keşke yanımda olsaydı her nerdeyse nerelerdeyse bir çıkıp gelse artık her şey geride kaldı, artık bizi bir tek öl*"m ayırır bir tanem dese... Ağlıyorum şu an bile çok zor, kalbime ağrılar giriyor kalbim sızlıyor geceleri, sabahları... öğlenleri bile...