Biz kadınlar neden böyleyiz?

Bazen gerçekten çok eleştiriyorum kendimi. Kocam çok iyi bir insan birbirimizi çok severiz. Anlatırken bile ona sarılmayı özlüyorum. Ama bazen sanırım onların erkek bizim kadın olduğumuzu ve bazı farklılıklarımızın olduğunu unutuyorum. Ben istiyorum ki ben bişey demiyim o anlasın. O ise benim dile getirmediğim şeyleri kendiliğinden anlamıyor. Dün benim uykum geldi dedim odaya gittim. Bekliyorum ki gelsin o televizyon izlemeye başladı. Daha uyumadığımı anlasın diye yarım saat sonra yine salona gittim su almaya beni gördü uyumadın mı hala dedi güldü. Ben ufaktan trip attım. Hiçbişey anlamadı öyle yattım uyudum. Sonra sabah düşündüm yani bütün bunlara gerek var mı ben ona deseydim ki direk ben seninle uyumak istiyorum. Kapatır televizyonu gelirdi yanıma. Bense inadımdan bekledim onu tanıdığım halde. Bu huylar nasıl yenilir acaba neden böyleyiz biz?