Bir insan karşılığı olmadan sever mi?

Sevgi karşılık beklemez gerçek aşk tek yönlü bile olsa ışık saçar.

Ahir zamanda bulmanın zor olduğu üç şey helal rızık , samimi dost , Salih amel

Doğru. Aksini söylemedim. Ben kendimi yordum sadece. Ama o zaman ikna olmam için gerekliydi. Elimden geleni sonuna kadar yaptım diyebildim kendime.

Ben bugün kendim adına pişmanlık duydum. Akşam otururken duydum. Tüm hayatım adına da duydum. Hatta şu an da bir konuda duyuyorum.

Pişman olduktan sonra alınan dersin pek bir anlamı yok sanıyorum ki. Bugün çok acı verici ama sert bir kavramı öğrendim bu pişmanlıktan.
"Bazen merhamet etmek, en büyük kötülük olabiliyormuş."

Geleceğe bakarken harcanan, kaybedilen her şeyi göz ardı edebiliyor insanlar ama bu da çok merhametsizce. Düşünsene birilerini sevmeyeceğini öğrenen birisi bunu seninle öğreniyor ve sen bu durumdan paramparça oluyorsun. Ama o bun tecrübe oldu. Demek ki kimseyi sevemiyormuşum diye bakıyor. Ne kadar göz ardı edilebilir bir şey bu?

Benimki insan bile değil biliyor musun? Evimden uzakta bir yerdeyim şu an 2 güne evime döneceğim. Bir kedi arkadaşım var. Göğsümde uyuyor. Sarışıp uyuyoruz. Öpüp kokluyorum, çok seviyorum. Ama gittiğimde özleyeceğinden çok korkuyorum. Üzülüyorum. Özlemesin diye alışmasını da istemiyorum. Şu an balkonda koltukta uyuyor. Gidip alıp göğsüme koyup öpüp okşayıp uyutmak istiyorum. Sevgi duyup, yalnız hissedecek diye korkuyorum diye kendime alıştırmam çok büyük işkence olur ona diye yapamıyorum. Merhamet edip sürdüremeyeceğimiz emekler ve sevgiler karşımızdakine çok büyük yaralae açabiliyor. Buna üzülüyorum.

Ben her zaman arda kalanı düşünüyorum. Çünkü hep arda kalan ben oldum aslında. Onları o yüzden çok iyi anlıyorum. Benden önce de sevgisizdi diyemiyorum. Daha yavrudan hallice bir kedi. Yeni büyümeye başladı. Onu hiç bırakasım gelmiyor. Ama yaşadığım yer de çok uzak. Bir de benden başka onu "seviyorum" diyen kim olursa olsun, benim kadar hassas davranmayacağını biliyorum. O beni çok kırıyor.

Bu felsefe zaten benim hayatımı sarıp sarmaladı. Ama daha korkuncu da bu ya. Bundan ötürü hep kendimi başkaları uğruna harcarken, onlara kıyamazken buldum. Ben onlara ne denli kıyamazsam da onlar bana o denli kıydılar.
İnsanlar nankörler sizin ona yaptığınız iyilikleri kolayca göz ardı edip yaptığınız ve onları kıran tek bir kötü şey için sizi hayatlarından çıkarabilirler.

Hassasım bir bahane değil, bir fıtrat. Onların bıraktığı izler öfkeler, nefretlee veya diğer şeyler benim kendimden nefret etmeme sebep olmuyor. Ben kendime yakışanı yapıyorum nihayetinde. Lakin iyi olmak bir tercih, bunları yaşadım deyip kötülüğe sığınmıyorum. Kendimi anlamıyorum. Alnım açık, gönlüm ak.

Evet değişen bir şey olmuyor. Aslında bu daha güven veriyor bana. Biri sırf iyi diye daha az dert çektiğinde, kötünün de kötü olması için bir bahane yaratmış oluyor hayat. Ancak herkese bu denli "denk" davranması kişilerin tutumlarında iyi ya da kötü olmalarının da fıtratları ve tercihleri olduğunu görüyoruz. Bu biraz renk gösterme için çile gibi.
Çayı da kahveyi de suya atıp kaynatıp ateşte demliyoruz. İnsanın içindekini özündekini görmek için biraz çile gerek sanırım. Yoksa herkes iyi görünür.

Zamanı güzel değerlendirebilmek ve her şeye "hayırlısı" diye bakabilmek olay. Dediğim gibi nice felaketleri ıskalıyoruz gün içerisinde belki, bizim için sakin, ya da sıradan geçen sıkıcı günler, gerçekten can sıkacak bir sürü olaylara gebe müsibetler barındırıyor ama biz belki hepsini ıskaladığımızın farkonda olmadan bu kadar memnuniyetsiz davranıyoruz.

Terk etmek istemiyorum aslında. Hatta sırf onun için kalmak istiyorum. Yahut onu da götürmek ama iki durum da şu an mümkün değil. Üzülüyorum sadece. Şu an gidip kucağıma alıp sarılıp öpmek istiyorum ama yapmıyorum. Yalnız hissediyordur diye üzülüyorum 😶

İşte ona üzülüyorum. Yanında olabilecekken olamayacağıma üzülüyorum.

Teşekkür ederim. Ben her duygunun en safının en temizinin yaşanabileceğini düşünüyorum. Nasip olmasını dilerim.

Hani derler ya sevgi emek ister tek taraflı emek insanı hissizliğin dibini atar.

Hissizliğin dibinde artık vazgeçer insan herşeyden herkesten.

Yazıp yazıp sildim böylesi daha iyi galiba.

Soruyu soralı çok olmuş ama okuyunca yazmak istedim.

Bunu yaşamayan varmıdır diye düşündüm bende.

Yanlızlığı seçip hissizliği sevmeyi öğrendi onlar. Keşkeleri geride bıraktılar.

Geçen guzel ve geçsin.

Teşekkür ederim.

oylarını 1 paket makarna karşılığı verirlerken düşüneceklerdi şimdi hepimize yarattıkları zorlukların bedelini açlıkla sınanarak ödeyecekler

?

Evet ya ne yapayım zorla sevdiremem ki kimseyi özgür bıraktım bende onu

Ne yaparsın, gönül bu. Bazen sevmemen gereken kişiyi de sevebiliyorsun. Tabi bu gençlikte daha çok oluyor. Yaşın ilerleyince mantıklı düşünüyorsun, genç iken sadece görüntüdür sevdiğin. Unutma.

"Gerçek sevgi, cennet ahlakıdır." derler. Yaradanımın bana nasip ettiği böyle bir şeyi neden kötü göreyim?

Gerçek sevgide karşılık ve çıkar aranmaz. Ben sonuca bakmıyorum, Yaradanım bana nasip ettiğine ve ilahi planda yapmam gerekene bakıyorum. Önemli olan sonuçta ne olduğu değil, Yaradanımın günün sonunda bize ne öğretmeye çalıştığıdır. Hayata bu bakış açısıyla baktığın gün şunu fark ediyorsun: Yaradanım her zaman herkesin en yüksek hayrını düşündü ve düşünmeye de devam ediyor. Ben de bunu uyguluyorum. Yaradanım cümlemiz için en hayırlısı neyse onu nasip etsin.

Kötü gibi görünen her süreç bizim için birer bir ders ve daha iyi pişmemiz için bir süreç. Hamur, ateşin onu pişireceğini bilseydi; ateşten korkmazdı.

Yani acı çekeceksin, hem fiziksel hem mental olarak yorgunluklar yaşayacaksın. Bu kaçınılmaz. Ama hepsi senin hayrına.

Hayır ben hala o ateşteyim. Hislerim devam ediyor. Kalmama sebebim, onun öğrenmesi gerekenler olması. Gitmeye karar veren o oldu. Ben de saygı duyduğum için zorla güzellikte bulunmuyorum. Olaylar farklı. :)

Bu gerçek sevgiden, Yaradanımı nasıl daha iyi sevebileceğimi ve O'nun için yapmam gerekenin tam anlamıyla ne olduğunu öğrendim. Hayatımda aldığım en iyi ders bu olabilir.

Bir erkek ve bir kız düşün. Bu kız, yalnızlığı seven ve evlilik düşünmeyen çok aklı başında birisi. Kimseye kolay kolay güvenmiyor. Aslında erkek de aynı öyle. Fakat erkek, yalnızlığı sevse bile her şeyin her zaman kendi kontrolünde olamayacağının bilincinde. O yüzden kalbi açık hareket ediyor. Sonra zaman geçiyor, bu erkek bu kızı iyi bir arkadaş olarak görmeye başlıyor; çünkü kızın durumunu anlıyor. Okulda erkek, kızı bazı derslerde çekine çekine isteklerde bulunsa da konu hakkında daha fazlasını yapıp kızı zor durumlardan kurtarıyor. Çünkü biliyor ki kız yalnızlığa daha meyilli olsa da aslında iyi niyetli, onun gibi birisi. Kız bu muameleyi görünce, erkeğe daha önce kimseye göstermediği duygusal yönünü gösteriyor. Sonra erkek bu duygusal yönü görünce fark ediyor ki kız, erkeğin çok fazla geçmişini andırıyor ve zamanla aşık oluyor ona. Tabii aşık olması durduk yere olan bir olay olmuyor çünkü erkek, derin bir mana olmadığı sürece hiç bir kıza kolay kolay yüz veren biri değil. Zaten çok şeyler yaşamış ve yorulmuş birisi bu erkek. Ancak kız, erkeğin rüyalarına bile o anlamda girmeye başlayınca bu durum erkeğe büyük etki ediyor. Çünkü ortada manevi bir mana olduğunu fark ediyor. Bunları anlayan erkek, kız için iyilikler ve güzellikler yapmaya devam ediyor. Daha ilk adımı atarcasına hareket ediyor.

Onunla haftada 1 ya da 2 kez sohbet etmeye çalışıyor, sınıfta aynı sırada oturmayı teklif ediyor (bu arada kız da bunu kabul ediyor) ve ilgisini belli edecek bazı eylemlerde bulunuyor. Kız da tepkilerinden hoşuna gidiyormuş gibi gösteriyor bu durumu tabii. Sonra bir dönem geliyor, kız bunalıma girip bir süre memleketine uzaklaşmak istiyor. Erkek, onun kafa dağıtması için ona birlikte aktivitede bulunmak adına bir çözüm öneriyor. Kızın hoşuna gidiyor ama o an bir meşguliyeti olduğu için kabul edemiyor. Bu olaydan sonra araya 4-5 hafta mesafe giriyor. Erkek, bu olayların 3. haftasında kıza hal hatır sormak için yazıyor. Ama kız ilk kez erkeğin mesajına cevap vermiyor ve erkek onu merak ettiğini belli eden bir mesaj yolluyor. Kız, sonrasında cevap veriyor ama bir sorun var ki kızda memleketine gitti gideli ufak bir değişim olmuş. Erkek her ne kadar atılgan bir şekilde ona ilk adımlarını atsa da kız ona fazla soğuk yapmaya başlıyor. Açıklaması da kalabalık sevmediği için ve çok fazla konuşmayı seven biri olmadığı için bunu yapması oluyor. Erkek durumunu anlayışla karşılıyor. Yüz yüze geldikleri gün, erkek tekrar onun yanına oturuyor ve kız da kabul ediyor. Bu sefer erkek, onunla vakit geçirmekten keyif aldığını belli eden bir not bırakıyor. Kızın bu hoşuna gidiyor ve erkeğe "Teşekkür ederim, bunu anı kutuma saklayacağım." diyor. Aralarında tatlı bir diyalog dönüyor. Ertesi hafta, bu erkek bu kıza kahve ısmarlama jesti yapmak istiyor. Bazı şeyler planladığı gibi gitmeyince doğal hareket etmeye karar veriyor. Kız ise bir anda durduk yere artık o erkek ile samimi olmak istemediğini ve yüzeysel ilişkilere daha meyilli bir insan olduğunu söylüyor. O erkek buna rağmen, bu jesti kızdan bir karşılık beklediği için değil, ona gerçekten değer verdiği için yaptığını ve arada fark olduğunu söylüyor. Kızsa buna rağmen jesti kabul etmiyor ve insanlarla genel olarak samimi olmayı sevmediğini, onluk bir durum olmadığından bahsediyor.

Erkek kıza bunu duyunca, insanlara karşı neden duvarları olduğunu söylüyor. Kız en sonunda Türkiye'deki insanları genel anlamda sevmediğini ve bu yüzden yüzeysel ilişkilerde bulunduğunu, okulu bitince ilk fırsatta buradan kaçıp kurtulmak istediğini söylüyor (kız bu arada Azerbaycanlı). Erkek buna rağmen kızı anlıyor çünkü erkek de geçmişte pek insan sevmeyen ama kendini bugünlerde iyileştirmiş bir insan zira. Kızın yine kendisinin geçmişini hatırlattığını fark ediyor. Bu durumu kıza açıklıyor ve kendisi gibi birisinin bile değişip böyle bir hale girdiyse onun da böyle olabilmesinin hala mümkün olduğunu açıklıyor. Buna rağmen kız, erkeğin düşünmediği bir durum olduğunu ve böyle olmayı kendi seçtiğini açıklıyor. Erkek bunların nedenlerini daha kıza açıklatmadan anlıyor ve durumuna saygı duyuyor. Sonra ortamı biraz yumuşatmak için "Senin şu duvarlarını da bir türlü kıramadık yaaa" diye şaka yaparcasına bir ses tonuyla kıza bunu söylüyor. Kız ise içten içe "Bırak peşimi artık." diyor. Erkek durumu anlayınca ciddi moduna geri dönüp kızın neyi neden yaptığını anladığını, durumuna saygı duyduğunu, arkadaş olarak bile olsa eğer kendisine ihtiyacı olursa yanında olabileceğini, zira erkek, kızı çok değerli birisi olarak gördüğünü açıkça anlatıyor. Kızsa bunları duyunca, "Yeterince arkadaşım var zaten ama teşekkür ederim." gibi büyük bir laf kullanıyor. O an erkek anlıyor ki kız kafasında seçimini yapmış ve "Onu mutlu edecek olan buysa süreci Yaradanıma havale etmek belki de daha hayırlıdır." diye kafasından geçiriyor. Sonra kıza diyor ki "Sen bilirsin. Saygı duyarım. Sonuçta teklif var ısrar yok." diyor. Aralarında bir süre sessizlik oluyor. Sonra erkek, kıza hayatında başarılar dileyip kendine iyi bakmasını söylüyor. Kız da "Sen de." cevabını veriyor.

O gün bugünden sonra kızla ilgili sadece 2 olayı fark ediyor bu erkek. Birincisi, kızın tüm bu yaşananlara rağmen erkeğin telefon numarasını silmemiş olması ve ikincisi de kızın 2 haftalığına derslerde onu gözetlediğini fark etmesi. İlk başta bu sürecin neden böyle olduğunu erkek çok düşünüyor, manevi işaretleri çok kovalıyor, çünkü 5 kez rüyasına girmiş olan bu kızın bunları neden yaptığını anlamlandırmaya çalışıyor. En sonunda spiritüel konularla ilgilenen biriyle üstü kapalı bir şekilde bu vakayı konuşuyor. Ona 5 kez kızın rüyalarına girdiğini, hayatın her anında sürekli onun hakkında işaretler gördüğünü anlatıyor. O şahıs da o erkeğe diyor ki "Seni anlıyorum. Zira bu durumu zamanında ben de yaşamıştım. Ama benden sana önemli bir tavsiye, bir dahakine bunu yaşadığında bu konuyu çok düşünme, kafana takma. Sadece hisset. Düşünmek bile etkileyebiliyor. Bunu yapma.". O an erkek hayatının dersini alıyor ve neden kendi hayatına bu zamana kadar hep odaklanıp bunu kafaya takmaması gerektiğini fark ediyor. O gün bugündür kendi hayatına odaklanıyor. Hala karşılık bile beklemeden sevdiği ve yaptıkları hakkında empati kurabildiği kız, kalbinin belli bir köşesinde yer almaya ömür boyu devam edecek olsa bile...

İşte bu da benim hikayem.

İlginç bir kızdı ya. Hatta bir gün bir derste, eksik notlarım konusunda konu açılınca başka arkadaştan alacağımı söylememe rağmen kız bana yardım etmek istemişti ve ben de ona "Arkadaşımdan da normalde alabilirim ama yine sen bilirsin. Bana fark etmez." diyince tereddütsüz notunu benimle paylaşmıştı hatırlıyorum. Sınıfta bazen uzaktan beni gözetlediğini fark ediyordum o dönemler ve hatta birbirimize baktığımızı fark etmekle birlikte göz göze geldiğimiz zaman alttan alttan gülümsüyordu da. Aramızda ilginç bir sinerji vardı. Hani şey diyebilirim, aslında aramızda çekim var. Ama kız sanırım biraz da iç çatışmalarından dolayı uzak kalmaya çalışıyor gibiydi. Bir de arkadaş çevresinin sıkıntılı olduğunu duymuştum, onlar tarafından da dolduruşa gelmiş olma ihtimali var.

Yani aslında, kız tam tersi hareket etti diyebileceğim bir ton sebep var. Fakat artık bunları düşünmeyip kendi hayatıma odaklandım. Kısacası evet...

O hikayedeki erkek benim.

Sınıfta hala bilinçaltı olarak bana çekildiğini hissediyor gibiyim. Şimdi bizim oturduğumuz sıra konumlarını düşün. 3 sıra dizilimi var. Ben en orta sıradayım, kız en sol sırada duvar kenarında ama aynı hizada oturuyoruz. Şimdi düşün olayı: Geçen haftaki ders mesela derse ara verilince ve çoğu arkadaşım kantine ya da dışarı çıkınca, sınıfta az kişi kaldığı zaman ben o ara ders notlarımdaki eksikleri tamamlamak adına deftere bir şeyler yazmak adına sınıfta kalmıştım. Kız ise benim orada olduğumu biliyor olmasına rağmen ilk kez hiç yapmadığı bir şey yapıp, kendi sırasına uzanmıştı. Ama kafa tarafı benim yöne doğru ve ayak tarafı duvar kenarına doğru olacak şekilde uzandı. Yani oraya baktığım an, kafasını biraz geriye kaldırsa tersten bakıp benim onu gözetlediğimi anlardı. O yüzden bakamazdım. Fakat öyle yatması bile ilgincime gitmişti. Çünkü normalde kalabalıklardan ya da insanlardan rahatsız olduğunu söyleyen bu kız, ilk kez bu kadar rahat hareket ediyordu. Benim orada olduğumu bilmesine rağmen hem de. Sanırım içten içe benim varlığım da biraz ona iyi hissettiriyor olabilir. Aramızda değişik bir durum var. Ama dediğim gibi artık takılmıyorum. Bunun yerine hissedip tadını çıkarıyorum daha çok. Zira aramızdaki bağ, ilahi bir bağ gibi görünüyor.

Orası öyle. Bazı zamanlar arkadaşları olduğunda reddetse de arkadaşları olmadığı zamanlar özellikle yanına oturma teklifimi kabul ediyordu. Hala düşünürüm nedenini bunun. Hatta anı kutusu olayını da düşünüyorum ve tek bir çıkarıma varıyorum. Bence o da boş değildi. Ama insanlara karşı olan duvarları ve sıkıntılı olduğuna emin olduğum arkadaşlarına olan bağlılığı biraz daha baskın geldi gibi sanki. İşte tam bu noktada ona saygı duymaya karar verdim. Onu seviyor olsam bile yaşaması gereken bir süreç olduğunu biliyordum. Bu yüzden Yaradanıma durumu havale ederek ona en büyük iyiliği yaptım diyebilirim. "Yarın öbür gün sana adım atsa ne yaparsın?" diye sorsam, açıkça ağırlığımı koyarım ama bunu reddettiğim için yapmazdım sanırım. Çünkü diyorum ya karşılık bile beklemeden bile sevdim onu. Neyi neden yaptığını anlıyorum, zira geçmişte ben de öyle biriydim. Zamanında insan sevmeyen, yalnızlığına düşkün, ben gelecekte kimseyle evlenmeyeceğim karşı cinsten bir cacık olmaz diyen ve üstüne bir de kendi aktiviteleriyle yeterince mutlu olan bir insandım. Damdan düşenin halini damdan düşen anlar yani.

İşte tam da sana bu yüzden, "Hala o ateşteyim." dedim. :)

Ben değiştim. Ama onun halini anladığım için de mevzuyu anlıyorum. Bir de şöyle bir durum var: Yaşadıklarımın manevi etkisi de var sanırım. Ne zaman çünkü kafamdan atmayı denesem atamadım. Hayatımın herhangi bir yerinde, bir müzikte, bir konuşmada, gördüğüm herhangi bir şeyde, en kötü ihtimal bir rüyamda, kendimi izole etsem bile durduk yere, sürekli o aklıma geldi. Sonrasında bunda Yaradanımın bir hikmeti olduğunu anladım ve olduğu gibi kabul ettim. Artık bu duruma çok takılmıyorum, kafamdan atmaya da çalışmıyorum. Düşünmüyorum kısacası ama hissedip tadını çıkarıyorum. Öyle. :)

Spiritüel konulara ilgin varsa ikiz alev bağlantısını araştır. Bu bağlantıda çok çarpıcı özellikler var o da şunlar: Birbirine ruhsal bağ duyduğuna dair tüm belirtileri hisseden bu 2 bireyden birisi, genelde ruhsal farkındalığı çok daha yüksek olur. Diğeri ise karanlık yönde olur. Ben anladığım kadarıyla o ruhsal farkındalığı yüksek olan taraftayım. Ama oysa bunların farkında değil. Bir de bu bağ sana acı çektirmez. Onu düşündüğünde bile iç huzur bulursun. Çünkü bu bağ, takıntı ya da saplantıdan gelmez. Yaradandan gelen bir bağdır bu bizzat. Ben normalde eskiden ayrıldığım herkese karşı acı çektim. Ama ona karşı bir gram bile kötü hissetmediğimde anladım bazı şeyleri. Bu yüzden tanılar uyuyor, o benim ikiz alevim olabilir. 2 beden, tek bir ruh. O kız zira geçmişimin her anlamda yansıması gibi, o karanlık yansıma...

Sırf onda bile görüyorum ve kendimi sorguluyorum "Geçmişte nasıl biriymişim ben böyle ya..." diye. Ama hayırlı bir bağ. Bunun da bilincindeyim. :)

@yanlizligiseven daha önce deli gibi ilgi duyduğum ama kötü sebeplerden 2 yıllık ilişkimi bitirdiğim bir eski sevgilim vardı. Biliyor musun? Onunla arkadaş kalmama rağmen o bile geri dönmeye meyilli hareket etmeye başladı. Sanki kabul etsem benle evlilik yoluna gidecekmiş gibi davranıyor. Ama biliyor musun? Sana bahsettiğim kızın yanında eski sevgilime karşı bile hiç bir şey hissetmiyorum. Bu çok farklı bir bağ. O yüzden o dediğin işe yaramaz.

Ben geçmişte böyle enerji konularına falan bile inanmayan bir insandım. Fakat ne zaman bazı manevi olaylar yaşadım ve o kıza duyduğum gerçek sevgi, sonrasında Yaradanıma karşı ilahi bir sevgi beslememe vesile oldu, o zaman anlamaya başladığım gerçek olduğunu. Eskiden olsa "Ya enerji konuları ne saçma bir şey. Evrene manifest yapıp çağırmak ne? Gelmeyecek olan gelmez." derdim. Şimdilerde bu manevi olayları yaşadıktan sonra net bir şekilde görebiliyorum. Hiç bir şey sadece maddi alemde bildiğimiz mantıktan ibaret değil. O mantığın da ötesine geçen unsurlar var. Mesele bunu hissedebilmekte. Yaradanımın izniyle her şey mümkün. Malum.

@yanlizligiseven bilmiyorum. Belki yalnız öleceğim. Belki de kavuşacağız. Ama ben belirsizlik içinde bile Yaradanıma güveniyorum. En hayırlısı neyse o olacaktır. :)

Zira ben günün sonuda Yaradanımı her şeyden çok seviyorum ve her şey için Yaradanıma şükrediyorum. En hayırlısı neyse o yaşanacak. Bana sadece Yaradanıma güvenip ilahi plan akışında kalmak düşer.

@yanlizligiseven inan bana manevi olaylar başıma gelmeden önce ben de bilmiyordum. Sonradan anlamaya başladım. Yaradanım nasip etti. Dilerim ki tüm insanlık bir gün bunları idrak eder. Zira Yaradanımın rahmeti ve bereketi ebedidir.

Aynı dileklerim senin için de geçerli @yanlizligiseven , ben de özünde yalnızlığı seven biri olarak seninle biraz derin hislerimi paylaşmış oldum. Eskiden hep, bazı insanlara nazaran neden ben hep yalnızlığı seviyorum diye sorardım kendime. Ama şu gerçeğin idrakına varınca hakikatı anladım: Yalnız kaldığımız anlar, iç sesimizi en iyi dinleyebildiğimiz ve bundan huzur bulduğumuz, bazen de o iç sesin rehberliğinde doğru yolu bulabildiğimiz en güzel anlardır. Kısacası Yaradanımız ile baş başa kalabildiğimiz en güzel anlardır. Bunları idrak ettiğim günden beri yalnızlığı daha çok sever oldum. Bunu bilmeni isterim.

Yaradanımın rahmeti ve bereketi daima üzerine olsun. Her zaman gönlüne göre olup da senin için en hayırlısı neyse, Yaradanım onu nasip etsin. :)

Rica ederim. Evet haklısın, gerçekten çok kutsal. Seni de anlıyorum. Üzülme. O his ve duygular, istedikten sonra bir gün herkesin başına geliyor. Sen istedikten sonra senin de başına geleceğine şüphem yok. Yaradanıma inananlardan mısın bilmiyorum (ki inanmayanlardansan bile saygı duyuyorum). Ama ben bu hislere, bu duygulara, hatta özüme Yaradanıma tam teslimiyetle eriştim. Bunu bilmeni isterim. Yaradanımdan dilerim ki senin için en hayırlısı olan buysa, bir gün senin de başına gelsin. Daha hayattasın. Hayatta olman, umudun var olduğunu gösterir. Bunu unutma. :)

@yanlizligiseven geçmişte ben de öyleydim. Nedenini iyi anlıyorum. Sorun yok. Günün sonunda sevilmek istemek senin de hakkın. :)

Yaradanıma emanet ol. Kendine iyi bak. Sağlıcakla kal. Güzel sohbetti.

karşılık beklemeden verilen sevgi bilimsel olarak imkansız

o duyguları hormonları harekete geçiren beyin değil mi neticede, beyin hormonları harekete geçirmedikçe kim kime ne hissedebilir ki?

peki ya beyin o hormonu çıkarsız üretir mi? karşılığını almayacağı birşeye o hormonu salgılatır mı? böyle bir şey olsa insanlık binlerce yıl önce nesli tükenmez miydi?

Teşekkür ederim peki sen bana dm atabiliyor musun peki

aykırıdan aykırıya değişir bu kötü bir aykırılık kötüye doğru giden

aslında bilim sanat teknoloji bunlara iyi aykırılık diyebiliriz, neticede bunları yapanlar aykırı insanlardı

sen mi birini karşılıksız seviyorsun yoksa biri veya birilerinin mi seni karşılıksız sevmesini istiyorsun

anladım peki ikisi de yok o halde sende

peki ya başkalarının seni karşılıksız sevmesi gibi bir şey isteği var mı

peki ya acı çektirmesen ama senin hizmetinde olsa

nerden anlıyorsun bu kadar hızlı :D

hafıza müthiş :D

ben boş bilgi miyim :(

ne kadar mesela