DM'DEN TANISMAK SACMA MI?

Şans denemek diyorsun işte, kendi kriterlerini böyle gören insanlar kendilerini gerçekleştiremiyor maalesef.

Seçici bir insan olmak tutumunu belirtir, fakat bu tutumunu nasıl ve ne için uyguladığını değil. Özür dilerim, seni tanımıyorum bu yüzden genele hitap etmem daha doğru olur. Bence kimse birbirini gerçekten sevmiyor bile, sokaktaki aşığım yaa diye ölüp biten çiftlere bakınca öyle bir yüzeysellik görüyorum ki kusacağım.

Tamam. Şu yazdıklarını okurken, bir açıdan baktığımda sana tamamen hak verdim. Ama atladığın bir şey var, o da bu yazının da yüzeysel, tek bir açıdan besleniyor oluşu. Şu anda bana tamamen, senin fikirlerin hayatın komplikeliği ve emin olunamazlığı karşısında geçersiz konumda diyorsun, sonuçta bir şeyi yüzeysel olarak görüşüm, benim onu algıladığım kadardır değil mi? Bu açıyla yola çıkacak olursak, hiçbir şeyi eleştirmeye hakkımız olmuyor. Bunu tamamen öznel bir durum hâline sokmaya çalışarak fikirlerimi değersizleştiriyorsun, şimdi ben sana neden bunu sadece benim algılarımla alakalı olmadığını anlatacağım, ha eğer mesele algılarsa o zaman sana şunu sormam gerek. Ne senin algıların değil ki? Hangi doğrudan emin olabilirsin?

Neyse, tamamen toksik kişiliğime bürünerek önce şöyle cevap vermek istiyorum lütfen kusura bakma; yazdıklarını okurken yine yüzeysellik gördüm, sanki oradan buradan öğrendiğin mantık yürütmelerle kalkıp söylediklerime bariyer oluşturuyor gibisin, beni dinlemektense o öyle olamaz çünkü diyerek eski o klişeleşmiş kalıplarına sığınıyorsun. Biraz gevşe.

Ben sokağa çıktığımda, birbirinin aynısı olup kendisini keşfedemeyen insanlar yığını görüyorum. Ben de onların laciverti sayılırım, bu noktada kendimi eleştirmiyor değilim elbette, zira kendimden memnun olsaydım kimsede sorun göremezdim zaten. Mesele ne biliyor musun? Bir insanın yerinin kolayca doldurulabilir oluşu. Uyum, eğer senin çevrenle ilgiliyse, çevreni kendi minik dünyan ve hikâyen zannediyorsan, elbette bu çevrendeki en çok uyumlandığın kişi senin hayatın olacaktır, buna aşk da diyebilirsin. Bu kişinin aşkı da, yine aynı şekilde yüzeysel olacak. Düşünsene adam tamamen saçma sapan, bizim de kolumuz boş kalmasın lafına sığınarak birisiyle tanışmak istiyor. Beklentileri, istediği kadar hayallerine yakın olsun, yine de bomboş bir ilişki. Bağ kurmayı herhalde günü geçirmek zannediyor zavallım, çifleşip arkadaşlarımdan geri kalır yanım yok dediğinde hayatın kriterlerini falan giderdiğini. Zaten kriterleri böyle listeleyip, deneyimlemekten ya da yaşamaktansa tik atmak isteyen insanlar, hayatı hissetmiyorlar. Onlar sadece robot gibi, npc gibi. Bir şeyle uyumlandıysa tamam, orada sonsuza dek durabilir. Çöp yığını gibi. İğreniyorum böyle insanlardan.

Öyleyse şunu anlamışsındır umarım, aşkın kimileri için ne olduğu değil mesele. Aşkı hangi noktada ortak bir konuma sokup, ayırt edebileceğimiz. Yoksa bu çizgi çok çarpık yerlere gidebilir. O yüzden kimsenin sevgisinin geçerliliğini sorgulamak sana düşmez deme, elbette düşmez haddime değil. Ama sen de düşünmüyor musun hiç, sokağa çıkıp tüm bu insanlara baktığında günlerini nasıl geçirdiklerini? Ne kadar hissettiklerini? Arkadaşlarıyla yaşadığı tartışmada dünyanın en berbat olabilecek bir mantık yürütmesiyle birbirlerini doğrayabilen insanların nasıl da başka bir kadınla aşk yaşamayı kıskanç güdülerini sergilemek için alan olarak gördüğünü? Gerçekten sokakta yürüyen insanlar bile zihnimdeki bir noktaya dokunmaya başladı, sinirimi bozuyorlar. Hayattan soğumama sebep oluyorlar. Onlar yüzünden, kendim yüzümden hiçbir şey gerçekmiş gibi gelmiyor. Hepsi yalan. Hepsi sahte. Herkes belirli bir rolün arkasında kendi yaşamlarını düzgün bir şeymiş gibi lanse etme peşinde paçalarını sıyırıp, bir şey olması gerektiği gibi oluyor demekten başka bir işe yaramıyorlar. Adam, sevişmeyi bile bir kadının içine girmekten ibaret sanıyor. Hayvanlar gibi düşünüyor. Ya da ne bileyim, güzel gözükmeyi bakımlı olmak ve modayı takip etmek zannediyor, saçını platin sarısına boyadı diye kendisini prenses ilan edecek yakında tiktokta arkaya koyduğu arabesk şarkısına bakmadan.

Bana birbiriyle gerçek hayatta tanışmak isteyen insanlar da itici geliyor. Dm'den yürümekten farkı yok.

İşte bence böyle yüzeysel evliliklerde beni hayattan soğutuyor kusura bakmayın ama bazı insanların birilerini beğenme ve kendilerini gerçekleştirme potansiyelleri çok düşük. Dm'de duygu bile yok, birisiyle hikâye yaratmadan nasıl bağ kuracaksın ki, saçma sapan roller.

Ee buluşup ne yapıyorlar? Değişen bir şey yok.

Zaten bence birisini beğenip tanışmak da çok saçma.

Hayat insanı götürmeli bu noktaya, öyle gidip de isim soyisim sorup tanışmak aşırı yüzeysel.

Onların ciddi olması bir şey değiştirmez kendi hayatlarında bulmuşlar birbirlerini. Ben onları, birbirleri için özel kılan ne diye soruyorum. O olmasaydı başkası olacaktı.

Ne nasibi, öyle nasip mi olur? Saçma sapan şey. Vizyonsuzluk resmen.