Çok büyük bir derdim var?

Ben 4 yıllık evliyim. Bir oğlum var 1 buçuk yaşında. Çok severek evlendim. En küçük bir sorun bile yoktu. Evde dip dibeydik eşimle her zaman. Bir gün arkadaşlarımla buluşsam bana sensiz bu ev çok soğuk derdi. Onun kokusu olmadan uykuya dalmak bile zor olmuştu benim için. Evlenince aşk biter derler ya yok bitmiyordu benim. İşten eve gidince kocamı görücem diye heyecanlanırdım. Çocuk olunca biter dediler yine bizim hayatımızda bir şey değişmedi. Hala birbirimize çok aşıktık. Oğumuzu ikimizin arasına alır izlerdik. Bundan 1 ay önce akşam eşimin telefonunu aldım çekindiğimiz bir fotoğrafa bakmaya. O da benimkini alırdı bazen telefon gizleme şifreleme falan yoktu bizde. Bir baktım galeride ekran görüntüleri kısmında bir kadının fotoğrafı var. Ciddi göğüs dekolteli bir ev hali fotoğrafı belli. İçime kurt düştü ve watsapa baktım arşiv kısmında bir mesajlaşma. Aynı kadın muhtemelen. Sadece bugüne ait mesajlar var öncesini hep silmiş. Aşkım yazmıştı kadına. Gözüm sadece o kadarını gördü. Gözüm karardı bacaklarım titremeye başladı. Panik atak gibi bir şey yaşadım orada nefes alamamaya başladım. Eşim bişey olduğunu anlayıp geldi kucağında çocuk. Onu odasına bırak kapısını kapat gel dedim. O sırada babası aradı telefonu açtı alıp gitti çocuğu bırakmaya. Geldiğinde durumu anlattım. Nasıl yapabildin böyle bir şey dedim. Asla kabul etmedi. Sen yanlış görmüşsün diyip durdu. Silmiş zaten mesajı da. Ben ne gördüğümü biliyorum tabi ki. Ben bu evden gitmem oğlumun düzenini bozup sen git boşanma işlemlerini başlatıcam dedim. Hiç bişey demedi tamam dedi ve direk çıktı evden. Ailesi aradı beni. Yapma yuvanız yavrunuz falan dediler. Anlatmamış eşim yaptığını. Ben de anlatmadım o anlatsın size dedim. Defalarca geldi kapıya yalvardı bir kez ağladı. Destan destan mesajlar yazdı. Ama yaptığı şeyi kabul etmedi hiçbirinde yanlış gördün diyordu hala bana. En son dün mesaj atmış baya bi uzun. Kabul etmiş ilk defa. Şeytana uydum neden yaptım böyle bişey bilmiyorum oyun gibi geldi o an dedi. Özür diledi. Kabul etmedim tabi ki. Boşanma konusunda kararlıyım aslında ama henüz bir işlem başlatmadım. Bunu yapacak gücü kendimde bulamıyorum. Hala idrak sürecindeyim. Onu hala o kadar çok seviyorum ki. Bunları gözyaşlarıyla yazıyorum. Yargılayacaksınız belki ama onu deli gibi affetmek sarılmak istiyorum. Ama bir daha güvenemeyeceğimi biliyorum. Sanki 1 aydır bir uzvum yok gibi. Bir kolum veya bir bacağım yok. Oğlum hala süt emiyordu. Sütüm kesildi üzüntüden. Sadece onunla ilgileniyorum ki unutayım. Hep midem bulanıyo. 1 aydır geçmiyor bu bulantı. Nasıl devam edicem bilmiyorum. Öyle bir çıkmazdayım ki. Annem de yavrun için şans ver birdaha cesaret edemez diyor. Aynısını ben yapsaydım anne dedim. Onun ailesi de benim için bu tavsiyeyi verirler miydi oğullarına. Ben nasıl devam edicem nasıl bilmiyorum. Hayatta sevgisinden emin olduğum tek kişi bana bunu yaptıysa herkes her şey yapabilir gibi geliyo. Bu durumu nasıl atlatıcam sadece dertleşmek istedim?