Çok severek ayrılmak?

Bir ilişki düşünün çok seviyorsunuz ama yürümüyor

İlk başlarda karşı tarafın düzelmesini bekliyorsunuz düzelmiyor sonra hatayı kendinizde arıyorsunuz hata bulamıyorsunuz fakat onun istediği gibi davranmaya başlıyorsunuz fakat yine yürümüyor en sonunda böyle gitmesine karar veriyorsunuz ama sürekli üzülen taraf siz oluyorsunuz asla değişmeyeceğini düzelmeyeceğini bir süre sonra fark ediyorsunuz

Her gün üzülmek size artık ağır gelmeye başlıyor üç gün ağlayıp o güldüğünüz bir gün size sahte gelmeye başlıyor fakat o iyi gününüzde yine tüm benliğinizi sıcaklığınızı karşı tarafa sanki üç gün hiç kötü olmamış gibi tekrar veriyorsunuz fakat istediğiniz sonucu alamıyorsunuz hevesiniz kursağınızda kalıyor.

Ayrılmak mı o ne ki sizin kafanızdan en son geçen şey, zamanında ihtimal vermezken hatta şakasına bile olsa konusu açılınca kızan sizin artık kafasından çıkmamaya başlıyor aslında hiç gitmek istemiyorsunuz onu kaybetmek onun hayatına başkalarının girebileceği düşüncesi sizin içinizi kemiriyor.

Bir anlık cesaret bekliyorsunuz ve o cesaret geliyor ayrılıyorsunuz ilk birkaç saat şokundan çıkamadığınız için nötr şekilde geziyorsunuz ama o ilk gece uyku size haram oluyor sanki ertesi gün tekrar konuşacakmışsınız gibi bir his veya diğer ayrılıklarınızdaki gibi bir barışma hissiyatı ile yarım yamalak uyuyorsunuz

ertesi gün oluyor pişman oluyorsunuz yazıp yazmamak arasında kalıyorsunuz ama arkanıza baktığınızda dönecek bir sebep bulamıyorsunuz

2-3 hafta sonra daha az aklınıza geliyor fakat ilk ayrıldığınız zamanlar kötü anılar aklınıza gelirken bu zaman diliminde iyi şeyler aklınıza geliyor

evde onun size aldığı verdiği eşyalara denk geliyorsunuz bir süre bakışıp o güne geri gidiyorsunuz ve eşyayı geri bırakıyorsunuz

karşı taraftan ise bir adım gelmeyeceğini gelse bile sağlıklı olmayacağını bildiğiniz için aşkınızı kalbinize gömmek zorunda kalıyorsunuz

evet dostlarım ayrılığın en kötülerinden biri bence budur içimi dökmek istedim iyi geceler teşekkür ederim