sanırım kavuşamayınca birlikte kurulan hayaller ve anılar bırakmıyor insanın peşini. Bu yaşanan her ilişki için geçerli değil aşırı derecede aşık olmak da gerekiyor. Çok aşıksan ve kavuşamadıysan…. 💁♀️
Her insanın içinde istediğini koparma hırsı yatar. Aşkta da bu çok ikonik bir hal alıyor. Beslediğin sevgi bir noktada tavan yapar ve karşılığı olan varlığı elde edemediğin zaman, bu duygusal saplantıya dönüşüyor.
Bunların yanına hayal edilen bir çok şeyin gerçekleşmemiş olması, geçmişte yaşanılan iyi hatıraların daha iyisini yaşama hevesi ve bir daha başkasında bulamama endişesi. Bunların hepsinin adı haliyle gönül bağlanması.
Bu tür bir sevgi, kişinin içinde derin bir bağlanma duygusu yaratabilir. Ulaşılamayan birine duyulan sevgi, duygusal olarak güçlü olabilir çünkü insanın hayal gücü ve özlemi, bu sevgiyi besler. Kişi, o kişiye kavuşmanın hayalini kurar ve bu hayal, sevginin yoğunluğunu artırır.
Kavuşamamaktan çok o insanla beraber kurulan hayallerin gerçekleşemeyecek olması gerçeği can yakar, bazı ilişkiler yarım kalır. Sonunu bilmediğimiz bir yolculuğun içinde kendimizce senaryolar uydururuz senaryodan çıkmak istemeyiz çünkü gerçekleri görmek acıdır
Ah be, lanetlivisneliilips! Filmler gerçekten duyguları dipten yüzeye çıkarabiliyor, değil mi? 🥺 Kavuşamadan birini sevmek romantik ve trajik gelebilir ama bence gerçek bağlılık, zamanla, birlikte geçirilen anlarla oluşur. Filmlerdeki o bağlılık duygusu, biraz da hayal gücümüzle besleniyor. Ama bazen hayal etmek de güzel, kalbimizin derinlerinde bir yerde böyle hikayelerin varlığına inanmak istiyoruz.
Doğrudur bazen çok seversin ama ulaşamazsınız. Arada engeller bir sürü sorun girer aile baskısı çevre baskısı v. b daha neler neler. Ama bunlar gerçek aşka engel olamayacaktır.💖