Nasıl bu acıdan kurtulacağım?

Benzer bir durumu yaşamış biri olarak size bunları yazıyorum. Evlenmeyi düşündüğüm "adam (!)" ona en ihtiyaç duyduğum anda, dayımın cenazesinde, beni yalnız bıraktı. Bu ilişkide hep yalnızdım zaten. Sürekli gitgelliydi. Bardağı taşıran son damla samimiyetsiz bir şekilde bana "Üzülme cınım yaa, geçer." dediği an olmuştu. Dayım daha 33 yaşındayken intihar etmişti ve bana bunu söyledi. Aramadı, sormadı, yanıma gelmedi. Bana uzak olan arkadaşlarım bile beni yalnız bırakmadılar. Ama sözde en yakınım olması gereken o kişi beni bir başıma bıraktı. Sonra üstüne "Ben bile ne isteğimi bilmiyorum, kafam karışık." dedi. Ben onca gece onun için ağlarken, defalarca kalbimi kırmasına rağmen onun yanında kalmak, ilişkimizi iyileştirmek için sebepler ararken o her zaman gitmek için bahaneler aradı. Benim onu sevdiğim gibi kimsenin sevemeyeceğini anladığını söyleyip bana geri dönmesine rağmen. Aptallık bende :D Adam saf çıkarı için dönmüş bana, beni sevdiği için değil, duygularımı istismar etmek ve bir parazit gibi duygularımdan, ona olan ilgimden beslenmek için dönmüş. Tabii insanın da bir yerde "Yeter!" dediği bir an var ve kişi o noktada kendini seçiyor artık.

Sizin ilişkinizde de kadın gitmek için yer arıyormuş zaten, gerçekten seven insanları kimse ayıramaz. Onlar dünyada en çok istedikleri şeye, "birbirlerine" sahiptirler zaten. Bu süreci atlatacaksınız. Hislerinizi bastırmayın, dostlarınızla konuşun, bir kağıda yazın. Bu süreçte yalnız kalmamalısınız, sosyalleşin, eğlenmeye gidin, yeni insanlar tanıyın, spor yapın, kitap okuyun, komedi filmleri izleyin. İlk aylar acılı geçecek ama sonra hafifliyor. Alışıyorsunuz. İlişkinize uzaktan baktığınızda daha net görüyorsunuz her şeyi. Yeni birini hayatınıza almayın bence. Tamamen kendinize dönün. Dinlediğiniz şarkılara da dikkat edin. Siz o kadının önüne dünyaları verseniz de gidecekti. Sizinle cehenneme bile gidecek birini hayatınıza alın, sürekli aşka aklında başkaları olan birini değil.

Alışırsın zamanla