Sevgili için 200km yol gitmek bisikletle?

Yaklaşık bir ay önce ayrıldık ve geçen gunlerde yanına gittiğimde kafasınin çok karışık olduğunu ve açıkçası bahaneler bularak kafasında bir şeyler kurup ilişkiyi bitirdiğini anladım. Şöyle oldu kısaca ben farklı bir şehirde işte onun iş yerine gittim. Tabi bunun pek doğru bir hareket olmadığını bildiğim için olabildiğince rahatsız etmeden yapmak istedim ama pek öyle olmadı. Gittim işte kısa bir mektup yazdım bir sayfalık bir resim çizdim dedim ki içeri girip mağazaya elime verip çıkarım. Gittim kapıda orada çalışan bir çocuk vardı ona dedim ki kusura bakma ama şu mektubu şuradaki kıza vermek istiyorum izin verir misin? Hani bir sorun olmaz dimi sizin için. Olmaz dedi bende özür dileyip teşekkür edip girdim içeri. Sonra karşı karşıya geldik ve mektubu uzattım ve özür dilerim böyle yaptığım için ama zorundaydım dedim. İş çıkışı bana beş dakikani ayırabilir misin dedim ve tekrar özür dileyerek 10 saniye de çıktım. Sonra dışarıda bekledim, iş çıkışına kadar baya vakit vardı sanırım 4-5 saat ama ben orada mağazanın dışında oturdum bekledim. Beklerdim de zaten, sonra arkadaşı yazdı nasıl gelirsin oraya falan filan. Dedim ki bakın onunla konuşmam lazım ve böyle bir mesajla ayrılık olmaz. Düzgünce sorunlarımızı konuşup ilişki devam eder mi etmez mi anlamamız lazım ondan sonra herkes kenid yoluna gider. İyi giden bir şeyi niye bitiriyor anlamıyorum ve burada benim duygularım da çok önemli değil mi? Bir aydır kendimi suclamaktan, 60-70 sayfa belki daha fazla yazı yazmaktan mektup, özeleştiri vb yoruldum. Her gün ölmek istiyorum, acı cekiyorum ve duygularımı hiç biriniz önemsemiyorsunuz. Neden böyle yapıyor anlamıyorum, o kadar iyi giderken nasıl böyle oldu? Neyse öyle veya böyle biraz gerildi ve iş yerinden izin aldı yanıma çıktı ben öyle istemesem de. Çünkü korktu haklı olarak ama eline verdiğim mektubu açsa kendini iyi hissedecek ve ona zarar vermek istemediğimi sadece onu utandırmadan konuyu konuşmak istediğimi anlayacak ama okumamış bile. Neyse sonra çıktı konuştuk bana dedi ki ben sana güvenemiyorum, bu da unide dersleri vermeye çalışırken ailemden ve herkesten bunu gizlemeye çalıştığım için ondan da gizlemistim. Ne bileyim o an utandım işte kendi kendime çözmek istedim. Bundan güvenini kaybetmiş ama biz o olaydan sonra çok iyi olmuştuk ben hatamı kabul ettim özür diledim anlattım hatta sonra sadece bana güvendiğini bile söylemişti. Aylarca ilişki devam etti ve güzeldi? Peki burada asıl yalanci kim oluyor? Duygularıyla oynamak rol yapmak? Neyse ben sustum tabi sonra dedi ki biz zaten evli değiliz ve uzaktan yürütüyoruz. Belki sadece istemiyorumdur falan filan dedi. Ben elimde kutu içinde 70 sayfalık bir mektup duygularımı anlatan, bazı anılar, çerçevesini ellerimle yaptığım fotograf, ağaç oyarak yapmaya başladığım tarak vb güzel anıları elimde tuttum vermek istedim ama istemedi. Sonra baktım dedim ki, peki! O mektubu acmadiysan açma lütfen hemen onu yırt sakin açma. Giderken arkama dönüp baktığımda ağlıyordu ve çok üzüldü.