Karımı dövdüm çoktan pişmanımm?

Biz 8 senedir beraberiz, 6 aydır da evliyiz. Ben 27 eşim 25 yasında. Çok zorluklarla evlendik. Gerek onun ailesi olsunn gerek benim ailem olsun, karşı çıktılar. Ama nihayetinde evlenebildik. Ben 3 ay önce babamı kaybettim, dağıldım zaten. annem bize yerleşti bir süreliğine tek kalmasın diye. Sonrasında eşimle annem sürekli tartışmaya başladı, annem eşime sürekli laf sokuyordu. Ben de acısı var diye hiçbir sey demiyordum anneme. Ama burada hata benim annemle eşim arasındaki mesafeyi koruyamadım. Anneme bir şey diyemediğim içinde sürekli karıma bağırmaya başladım. Çok kırdım, çok ağır sözler söyledim. Evliliğimizi burnundan getirdim kısaca. En son annemle kavga ettiklerinde eşimde anneme ağır bir kelime kullandı. Aslında düşününce haketmişti annem de o lafı ama o gün karıma çok yüklendim kolunu sert bir şekilde sıktım morardı. Ve yine o gün karım bana isyan etti dayanamıyorum artık kaldıramıyorum ayrılalım dedi. Birbirimize zaman verdik biraz o annesine gitti. O gidince ev bomboş kaldı sanki, çok yalnız hissettim kendimi. Farkında değildim ama meğerse her şeyim o olmuş benim. Sonra geri döndü, affettirdim kendimi. Babası eve dönerken “ bizi karşına alıp evlendin bir daha nolursa olsun bu kkapıyı açmam sana” demiş. Ona rağmen döndü bana… Dönünce 2/3 gün iyiydik ama sonrası yine bağırış çağırış. Dün annemle kavga etmişler ve eşim annemi evden kovmuş. Duyunca çok sinirlendim gözüm döndü bir an eve gitmemle karıma tokat atmam bir oldu. O da bana aynı şekilde tokat atınca iyice sinirlendim ve sürekli tokat atmaya karnını tekmelemeye, yumruklamaya başladım. En son tokat attığımda başını duvara çarptı bayılır gibi oldu. O an kendime geldim ama çok geç oldu. Ben karımı ilk kez bu denli ağlarken gördüm. İçim parçalandı.. O an ben ben değildim sanki. Yere oturup başını bacağıma aldım hemen sarıldım ama eşim sadece titredi ve ağladı. Karımın o haline annem gülerek tepki verince bu sefer ben kovdum annemi evden. Karım 1 saat kadar hareketsiz durdu öylece. Sonra kalkıp zar zor odaya gitti. Bugün eve geldiğimde bizim eski fotoğraflarımıza bakarken gördüm. İçim parçalandı o an. Yanın oturdum özür diledim, yaralarına krem sürdüm. Keşke kalbini de bi kremle onarabilsem… Bir süre sessizlikten sonra bana “senle hayallerim böyle değildi, artık seni tanıyamıyorum” dedi, ağlamaya başladı. Hiçbir sey yapamadım sarılmaktan başka. Çok pişmanım gerçekten baştan sona tüm hatamın faekındayım. Kendimi nasıl affettirebilirim?