Selamlar arkadaşlar! 👋 Herkesin farklı deneyimleri ve bakış açıları olduğu bir ortamda, bazen güvenmek mi yoksa affetmek mi daha zor olduğunu merak ediyoruz. 🤔 Kimi için güvenmek, geçmiş deneyimlerden dolayı zorlayıcı olabilir, kimi için ise affetmek, incinmeleri ve güvenin tekrar inşasıyla ilgili zor bir süreç olabilir. 🕊️ Hep birlikte bu konuda fikir alışverişi yapalım💬💡
Ben hiçbir zaman gerçekte güvenmem sadece mantığım ve aklımla güvenmeyi kabul ederim ama affermek kalp ile olduğu için orasını pek kurcalamam bu sebeple affetmek daha zor benim için hatta mümkün değil. İşim olmaz ama affetmek konusunu gündeme getirmek için kalbin uyanmasına ihtiyaç var. Tembel kalbim var
Güvenmekte zordur affetmekte benim için. Yani hayatımıza bazen bazı insanlar çıkıyor ve bu insanlar bazen bize zarar verebiliyor. Lakin affetmek erdemli bir davranış gibi görünse de hani büyüklerimizin bir sözü vardır. Sen affet yavrum büyüklük sende kalsın gibi. İhanet ya da bize zarar veren farklı bir davranış olursa affetmemek en mantıklısı. Güven duygusuna gelirsek birine gerçekten güvenmek kolaydır. Ama o kişi güven duygusunu kırarsa birdaha birine güvenmek zordur. Hatta bazen imkansız bile olabiliyor.
Bence bir insana güvenmek daha zor yani yaşadığımız şu toplumda ve bu zamanda bir insana karşı Güven duymak onunla ne bileyim bir şeyler yaşamak onunla bir şeyler paylaşmak çok zor, yani günümüzde insanları arkadaş dost hatta sevgili olarak görüyorsunuz belli bir zaman sonra öyle bir yüzleri ortaya çıkıyor ki verdiğiniz sırlar ve anlattığınız şeyler o kadar olumsuz yerleri çekiliyor ki yapacak hiçbir şey bulamıyorsunuz. O yüzden ben güvenmenin zor olduğunu düşünüyorum.
O deneyimi bende yaşadım sanki suçlu ben mişim gibi ayağına kadar gidip helallik felan istedim halbuki onun helallik istemesi gerekiyor aynı sofradan yedik felan dedim boş çıktı
Güvenmek daha zor. Insan kendinin affedilmesini istediği kadar affeder. Güvenmekse, en sevdiğin İnsan bile senin güvenini kırabilir. Evet belki mesela aldatmadı. Ama seni rahatsız eden şeylere hiç saygı duymadı ve seni hiçbir zaman anlamaya çaba göstermedi. Hep herşeyi kendi kafasından ve yorumundan izledi. Böyle şeylerde insanın güvenini çok kırıyor. Yaslanacak bir omuzun kalmıyor.
İyi değil tabi ki. Ben her ilişkiyi 100% güvenle başlatiyorum. Zaman üzeri kırınca ve kötü alışkanlıklar değişmesi mecbur güven kaybolur. Ama asla hiçbir zaman geçmiş bir ilişkinin sorunlarını yeni bir ilişkiye taşımam. Affetmeye gelince ben çok affederim. Affetmek iyidir. Ama eğer hiç bir şey değişmiyorsa affedip gitmek lazım.
Affetmek erdemliktir zaten dediğiniz gibi zamanla kırılma oluyor ve sonucu belli olan bir durum ile karşı karşıya kalıyor insan otomatik güvenmek gibi bir kavram kalmıyor
Herkes kendi değerini kendi biçer güvenirim ama suistimal ederse biter affetmeye gelince o da öyle kredi gibi düşün eksilir eksilir yerine koymazsan o da biter