Neden aşk konusunda çok başarısızım?

Sıkıntıli bir çevrede dünyaya geldim. Babam, amcalarım tekstille ilgilenen yer alti dünyasıyla bağlantintılı adamlar. Sevenlerimizin olduğu kadar sevmeyenlerimiz çok daha fazla.
Hayatımda ilk defa üniversite yıllarında bir kıza karşı bir şey hissettim, hani ilk gördüğünüzde kalbiniz hızli şekilde atar ya, öyle bir şey.. tanıştik, birbirimizden hoslandık ama cevremin sıkintilı olmasindan dolayı kızdan uzak durup sevgimi yok saydim.. ne oldugunu anlamadi bile, nedenini sorsa bile cevap veremedim ve ani sekilde ciktim hayatindan.

Ikinci defa kalbimin sesini dinleyip tekrar denedim. Bu defa sevdigim kizin sesi bebek gibi tatliydi, hudut da vatani gorevimi yapiyordum. Şebeke dahi ermenistan a baglanacak kadar uzaktaydim. Gececi hudut askeriydim.. ask hudut dinlemiyordu, her gun istanbuldan telefonlar mesajlar aliyordum.. beni her gun telkin ediyordu, gececek diyordu.. gecti lakin dondukten sonra gordum ki instagraminda Nisan fotograflarini paylasmis. Nedenini sormadim bile, yaptigim tek sey sessizce hayatindan cikmak, ve ikisine mutluluklar dilemek oldu.

Olmuyor arkadaslar, olmuyor, kimi sevdiysek hep sonu boyle bitti, artik birini bile sevmekten korkar duruma geldim.

Adli sicilim vardi, son olarak mahkemenin uzamasi ve dusmesi icin aile dostumuzun trabzon yayladaki evine gidip yerlestim. Herseyden uzaktayim, uzaklardan bakarak geciriyorum artik gunlerimi..

Sevebilecegim birileri cikacak mi arkadaslar karsima? Var mi karanlik tunelin ardinda bir isik? Birisi soylesin bana...