29 yaşındayım, hiç flört falan yapmadım. Bundan sonra böyle yaşasam bir şey kaybeder miyim?

Benim de kimsem hiç olmadı. Kiminle konuşsam hiç ilerletmedi. Ya başkasını buldu, ya başkasıyla evlendi ya da bir anlığına geldi gitti. Çoğu zaman ne olup bittiğini bende hiç anlamadım. Ama en azından hep çabaladım. Tüm ilişkiler karşılıklı çabayı gerekli kılar. Tek tarafın bir şeylere çaba göstermesi hiç bir şeye yetmez. Sende çabalamalısın. Hayatında birinin olması veya olmaması tamamen seninle ilgili bir karar. Ve kendinle ilgili olan hiçi bir şey öylece oluruna, gelişine bırakılmayacak kadar değerlidir. Çünkü seçimlerin tüm hayatını etkiler. Değişime açık olmak, emek vermek zaman ayırmak gerekir. Ve aldığın karşılığınla hep dengelenmelidir. Açıkçası sadece ölüler öylece durur. Hayat ise hep ilerleyen tarafı seçer.

Evet bir şeyler konuşabileceğin, paylaşabileceğin kimsenin olmaması kendini yalnız hissettirebilir. İlişkiler kendimize tuttuğumuz aynalardır. Kendimizi en net kurduğumuz ilişkilerde görebiliriz. Nasıl biri olduğumuz hep ortaya çıkar. Sağlıklı bir beyin, sağlıklı bir hayat için duygu değer karşılığını bulmak çok önemlidir. Çünkü beyni duygular besler. İnsan zihninin sevgiye ihtiyacı vardır. Yalnız olanlar ve duygusal bağ kuramayanlar daha çok psikopat kişilikte insanlardır. Duygusal derinliği hissedemez ve kuramazlar. Karşılık veremez ve derinleşemezler. Duygu yoksa hafızada yoktur. Hafıza ve duygularımız aynı beyin lobu tarafından üretilir ve karşılanır. İlişkilerimiz duygusal değer ve isteklerimizi karşılayabilmek içindir.

Bence bu durumun, sosyal ilişkilerden izole yaşam tarzın şizoid tipi kişiliğe giriyor. Bir uzmanla görüşebilirsin. Çünkü bu durum asla sağlıklı kabul edilmeyen bir durumdur.

Bu olaylara böyle bakmayın. Elbette hayatınız şimdiye kadar böyle geçmiş olabilir. Bu devirde ailelerde hatalar yapıyor. Mesele bilinçli olarak bir hayatınız var ise sorun yok. Ama hiçbir şeyi takmayarak bunu devam ettirmeye çalışıyorsanız bu biraz sıkıntı olabiliyor. Yani sonradan sizi etkileyebilir. Çalışıyor musunuz. Ya da bir meşguliyetiniz var mı?

Elbette yalnızlık.

Tam olarak olmasa da benim durumum da benzer mesela. Bizim dogamizda var birisiyle olmak, olma isteği, normal bir şey. Bundan sonra böyle elbette yaşarsın ama hep bir yanın yarım oluyor, ne kadar hayatın mükemmel olsa da bu değişmiyor gönül çünkü sevilmeyi samimiyeti ve desteği ister. Hayat tek kişilik değil.