Birini özlediğimizde ne yapmalıyız?

Biliyorum eninde sonunda iyileşcem düştüğümü gibi kalkcam. 1 sene önce ayrıldık ama o sene içinde çok konuştuk 1 hafta önce tamamen konuşmayı kestik. Hala ilk günkü gibi o ayrılık acısını yaşıyorum. Alışamadım hala

Bi insan hayatında daha kaç kez yara alır ki. Çok canım yanıyo bildiğin gibi değil

25 yaşındayım. Ama bu yaralar çok fazla değil mi artık sürekli yaşıyorum bunları ve çok yoruldum

İstesem de olmuyo zaten. Öyle yapıyorum birşeylerle uğraşıyorum. O ise başka bi kızla konuşuyo benim gözyaşlarımın üzerine mutluluk kuruyo

Olmuyo her yolu denedim engel koydu önüme. Çok gurursuz davrandım çok çabaladım ama bi bana kördü

Her yolu denedim. Gururumu da ayak altına aldım ama hep bi engel. Önüme çok taş koydu. Artık ulaşacak bi yol bile yok:)

Kalbimde aklımda biri varken başkasına bu kötülüğü yapmam. Kimseyi yarabandı olarak kullanamam. Arkadaş ortamı yapmaya çalışıyorum kafa dağıtmak için ama akşam eve girdiğimde aynı dünyaya geri dönüyorum. Hepsi gelip geçici mutluluklar. Gerçek mutluluk ondaydı oda bitti işte

Bu arada kimseye bir şey hissedemiyorum kimseyi sevemedim birilerini hayatıma almayı denedim belki zamanla severim olumlu olur diye ama olmadı daha kötü oldu bende umutlandırmadan yoluma baktım

Olmuyo olmuyo:( keşke olsa ama içim almıyo kimseyi ondan başkasının yanında mutlu hissedemiyorum. Çok denedim 1 sene geçti aradan ondan başkasıyla olduramadım

Arkadaşım var ama ileriye gidemiyo yani kimseyle olmuyo

Her yolu denedim. İstemediğini bu ilişkinin bittiğini söylüyor içinde bi yerde hala benim olduğumu söylüyo ama bu ilişkiden soğudum uzaklaştım diyo. Yani kendi bile ne istediğini bilmiyo cepte görüyo işte:)