Asla bi̇r yere varmayan i̇li̇şki̇ler hakkında ne düşünüyorsunuz?

Anlatıcağım kişiyi 8 yıldır tanıyorum. 8 yıldır hep aynı şeyler oluyor ve asla sevgili olmuyoruz. İkimizin de hayatına başkaları girip çıkıyor ama herkes gidince hep birbirimize dönüyoruz. Fazla anlaştığımızı söyleyemem ama kısa ve öz zamanda keyifli vakit geçiriyoruz. Bu kişiyle lisede tanışmıştık ve aylarca flörttük sonra döngü halinde devam etmeye başladı. 6 ayda 1, 3 ayda 1 tarzında konuşulmaya başladı. Son 6 senedir hep böyle ilerliyor artık flörtten çok arkadaş gibi vakit geçiriyoruz ama arkadaş olmadığımız da belli. Bu işin bir sonu yok büyük ihtimalle er geç de bitecek. 2 yıllık ilişkim vardı o anlattığım kişi de nedense hiç sevgili yapmazken benden sonra sevgili yaptı. Ama ikimiz de ayrılınca yine birbirimize döndük. Kendisi benden 3-4 yaş büyük ve daha rahat bir hayatı var. Kendine özel evi ve arabası var ben aile evinde yaşıyorum ve henüz yeni araba kullanmayı öğreniyorum. Ayrıca saat sıkıntım var, ulaşımım da sıkıntı. İstanbul'da her yere her zaman gidemiyorum ve istediğim saate kadar kalamıyorum. Ya da bir anda dışarı dan diye çıkamıyorum, eve arkadaşlarımı da çağıramıyorum, malum. Üniversitede aile evinde 4 yetişkin ve farklı kafada olduğun kişiyle yaşamak zor. Onun takıldığı kızlar daha rahat, istedikleri saatte istedikleri yere gidebilen tipler. Benim ailem evhamlı ve baskıcı, en geç 1'e kadar dışarıda kalabiliyorum neredeyse. O da çok nadir. Ve bu kişi bunu anlayacak anlayışa sahip değil, belki de sahip ama bana ayak uyduracak kadar beni sevmiyor. Başkası olsa normal karşılayabilirdi. Beni çocuk gibi görüyor o yüzden, gerçi anlayışla karşılıyorum artık. Üniversite zamanlarımda uzun süredir evde anneannem, büyükbabamla falan kalıyorum. Gitmiyorlar uzun süre kalıyorlar hayat daha da sıkıcılaşıyor. Ona göre durağan, sakin hatta sıkıcı bir hayatım var. Bunları arkadaşlarıma da anlattım bana diyorlar ki saçmalıyorsun, öyle olsa bile neden sürekli dönüp dolaşıp sana geliyor diyorlar. Bilmiyorum, sizce?