Niye vicdan azabı çekiyorum?

Benim 1 ay kadar önce bir yıllık bir ilişkim bitti. Bir tartışma üzerine çıktı ayrılık. Ben aklıma takılan bir sorunu söyledim ona. "Niye böyle, niye şöyle" diyerek. Çözmek yerine ilişkiyi bitirme odaklı yaklaştı. "S*kicem yeter ya bıktım, Git istemiyorum, bitir bizi hayatında daha iyileri olsun, seni çok sevsinler." Dedi. Bir sürü yağdırdı. Bunun üzerine bende "konuşarak halledebilirdik ama istediğin olsun, umarım pişman olmazsın." dedim. Alttan almadım. Sonrasında daha kırıcı şeyler söyledi bana. Küfür veya saygısızlık yok cümlelerinde. Tamamen vicdanımla oynadı. Ne ölüme ne ölüne dedi bana. Ve benzeri cümleler kurdu ben demek istemiyorum ve uzatmakta istemiyorum. Sonraısnda pişman olup özürler diledi. Sensiz yapamam, lütfen devam edelim, seni çok seviyorum, yalvarırım sana…" gibi. Ben onu çok sevsem bile şu an hayatımda istemiyorum. Kalpte evet ama kafada hayır. Bir ay boyunca çok ağlaadım ben. Bana her gün yazıyor günaydın nasılsın diye. Ama istemiyorum. Ben yeni yeni dışaeı çıkmaya başlıyorum ve buluştuğum insanlarla gülünce bunun vicdanını yapıyorum. Neden yapıyorum ben bu vicdanı?