Erkeklere karşı itaatkar oluyorum hep, kötü mü?

Ahh hâlâ saf bir yanı var, o kadar iğrençliklere rağmen. En sevmediğim kişi dahi özür dilese benden yumuş yumuş oluyorum içten içe lakin affetmiyorum zinhar, hatta affetme diye de kendimi tembihliyorum, nasıl ağladın unutma, affetme hiçbirini diyorum, bazen sevmiyorum bu yönümü lakin dinliyorum kendimi affetmiyorum, çünkü ben bana bile isteye zarar vermek isteyenleri, tuzak kuranları affedemem. Hâlâ içimde yaşıyor o masum, nahif melek, ne kadar çok kızardım zamanında o kıza, şimdi ise çok seviyorum onu, utanırdım da ondan lakin utanması gereken o kız değilmiş, şimdi utanmıyorum bilakis o kızı özlüyorum, o kız o günlerden bugünlere kolay gelmedi, sardı sarmaladı kendini, kendine annelik yaptı, şimdi hiçkimse o kıza değişsin, kötüsün demesin, o kız değişmeseydi kötülüklere maruz kalacaktı, değişmek ve bazen kötü olmak zorundaydı, kendini korumak zorunda o kız, haddini bilmez şeytan yılanlara haddini bildirmek zorunda mışıl mışıl mutlulukla uyumak için, kim ne derse desin o kızın hâlâ saf, tertemiz bir yanı var, sadece o yanını göstermiyor ve kendini koruyor, sahip çıkıyor kendine, yaşanmışlıklarına, utandığı daha doğrusu utandırıldığı anlarlar da gurur duyuyor, şeytanların yılan, haset dolu gözleriyle bakmıyor o kız kendine. Yaradanın eseri olduğunu biliyor, yem etmiyor ite köpeğe, şeytana kendini o kız, kendini üzmeye çalışanı üzecek, hayatından fırlatacak kadar güçlü, yüzündeki tebessümü dipdiri tutuyor, o kız hâlâ saf ve masum, hala çocuk ruhlu, hâlâ çocuksa hayalleri var onun