Aşka inancınız kaldı mı? Kalmadıysa nerede kaybettiniz?

benim aşka değil, sevgiye, merhamete, şefkate inancım var. aşk bencilce sevmek ve hem kendine hem karşındakine zarar vermek sadece. ve bir gün elbet biteceğini bile bile kör kuyularda kapalı kalmak. acı çekmek ve bir süre sonra bu acıdan zevk almak. eğer aşık olunan kişi de narsist biriyse çok güzel bir malzeme olmak. başka da bir anlamı yok benim için. fantastik geliyor bana aşk falan. sonsuza kadar sürmesi sürrealist bir olay. ama sevmek öyle mi? kimseye zararı yok aksine iyileştirici bir etkisi var, aşk gibi toksik değil, içerisinde bir mantık var. sevgi her zaman iyileştiricidir, bir gün kaybetsen fazla acı çekmezsin ama hayatında yoksa hep eksik hissedersin

İnancım var. Geçmişte yaşadığım ya da şahit olduğum olumsuzluklar kadar olumlu anlar da vardı. Önyargılı değil temkinli oluyorum artık sadece.

İnancımı kaybedecek kadar kendimi kaybetmedim çok şükür 😁