Çöp kutusundan bile daha işe yaramaz olduğumu kabullendim?

O zaman çalışmaktan başka seçenek yok gibi

Yaşamdan kaçmak çözüm değil hayata dahil olmaya çalış bir şeyler dene, bak denersen başarırsın tarzı konuşup boş umut vermek istemiyorum. Bir şeyi denersen başarabilirsin ama denemezsen asla başaramazsın, başarısızlıklarından bir şeyler çıkartabilmekte önemli bu hem özgüven hem de tecrübe olarak geri dönecek, yaşımız daha genç ben yeni 22 olacağım bu sene sen büyük ihtimal benden küçüksün sana şunu demek istiyorum, ben ilkokul ve ortaokulda çalıştım lisede staja gittim üniversitede yarı zamanlı çalıştım içimden söylendim ama dışarı asla. Çünkü bu hayatta bizi kendimizden başka kimse önemsemiyor eğer kendimiz için en iyisini denemeden pes edersek ne anlamı var ki? şimdi söyle bana bu korkaklık değil mi?

İntihar etsen bile en fazla arkandan 2-3 ay ağlayıp herkes hayatına geri dönecek ve yıllar geçtikçe kimse seni hatırlamayacak. Böyle bir sonu kabul ediyorsan sen bilirsin.

Gerçekten yanlarına kâr kalmasına izin mi vereceksin? Onları pişman etmek istemez misin yaptıkları her şeyin bir hata olduğunu göstermek?