Eşim yazık diyerek bütün sülalesini evimize toplamaya çalışıyor?

Bütün gün çalışıyorum, akşam eve yorgun argın geliyorum ve gerçekten bazen sessizce koltuğumda uzanmak, eşimle bir çay içmek istiyorum sadece. Ev o kadar kalabalıkken ne sessiz bir ortam bulabilirim ne dinlenebilirim. Çocuk doğduktan sonra gideceklerinin de garantisi yok bu arada. Hiç uzlaşmacı değil, benim ailem ve ben ne dersem o olur kafasıyla devam ediyor hala.

Pek düzeltecek gibi durmuyor. Umarım düzelir yakın zamanda.

Keşke hiç evlenmeseler başta. Ya da evlenmeden önce bak ben böyle böyle bir insanım, yarın öbür gün ailemin ihtiyacı olursa alırım ederim dese ve evlenip evlenmeme kararını öyle versek. Evlenmeden önce her şey harika, her şey mükemmel. Evlendikten sonra gösteriyorlar gerçek yüzlerini. Olası bir boşanma durumunda da erkeğe bir şey olmuyor, olan kadına oluyor gerçekten. Resmen bile isteye bir insanın başını yakmak bu ve gerçekten düşündükçe iyice deliriyorum.

Çok sessiz, sakin, uyumlu bir adamdı evlenmeden önce. Ben de öyle kavgacı bir tip değilim ve konuşarak çözemeyeceğimiz ne gibi bir sorunumuz olabilir ki diyordum. Annesiyle aramız o dönem iyiydi hatta henüz arkamdan konuştuğunu duymamıştım, eşim bu kadar annem de annem diye gezmiyordu. Gerçekten evlenirken rüya gibi bir eş, iyi bir kaynanaya gelin gittim diye düşünüyordum.

Şimdiye kadar hep görmezden geldim. Bir şekilde ona uyumlanmayı başardım. Ben annemi izin günümde gidip birkaç saat ziyaret etsem de olur annem kırılmaz dedim, annesi dul bir kadın endişeleniyor bir şey demeyeyim dedim. Arkamdam konuştular sustum, gidelim dedi gittim gelelim dedi geldim. Gerçekten bu konuda hep rahatsız olmama rağmen yine de kavga gürültü çıkarmadım şimdiye kadar. Konuşmaya çalıştım baktım olmuyor hadi dedim kavga etmeye gerek yok, ben taviz vereyim o da bunu görünce bir dahaki sefere laflarımı dikkate alır. Ama yok. Bu olay bardağı taşıran son damla oldu benim için.

İnan öyle bakabilmeyi çok isterim ama maalesef mümkün değil. Ben sustukça, sabrettikçe, yuvam dedikçe daha çok tepeme çıktı. Ne saygı kaldı ne bir şey. Kendi evimde söz hakkım yok resmen.

Kendim ettim kendim buldum derler ya benimki de o hesap işte :)

Gerek görürse onu da yapar bence. Sadece annesi rica etsin.