Âşık olamadığım için kendimden nefret ediyorum?

Kısaca özetleyeyim hikâyeyi: Biri vardı. Çok iyi arkadaştık en başında. Ama bu arkadaşlık ilişkisinin, başladığı günden beri süre gelen bir arkadaştan öte yanı da vardı. Ve ilişkinin bir yılı dolarken bizim ilişkimiz arkadaşlıktan sevgililiğe dönüştü. Öyle çok da olgun insanlar sayılmazdık. Hem bir de ikimiz için de ilk sayılırdı. Derken derken iki buçuk yıl oldu. Ama şimdilerde ben âşık olmadığımı hissediyorum. Zaten ayrıldık da sayılır. Ama âşık hissetmemem için bir nedenim olduğundan değil sadece aşk gibi bir duyguyu aslında hiç yaşamamışım gibi geliyor. Ben sanki sadece kendimi âşık olmaya zorlamışım gibi olmuş tüm bu iki yılda. Seviyormuşum ama âşık değilmişim hani şimdilerde de bunu itiraf edecek cesareti bulmuşum gibi sadece. Ama kendimden nefret ediyorum. Çünkü bu iki buçuk yılda kurduğumuz onca hayal artık tanıdık bile gelmiyor neredeyse. Zamanında uğruna hayatımı altüst ettiğim adam bir bakıyorum artık hayallerimi süslemiyor ya da süsleyemiyor. Anlamıyorum benim sorunum ne? Neden diğer herkes gibi âşık olamadım ki? Başka birisine âşık olup yaşanan her şey bir hiç olsun istemiyorum. Bu bana ucuz hissettiriyor. Sanki ruhumuz kalpten kalbe atlayıp zıplayabilirmiş gibi. Oysaki sadece tek bir insana ait olmalıydı. Bu benim canımı çok sıkıyor. Bu ilişki sonu böyle bitsin diye başlamamıştı eğer sonunun böyle biteceğini bilseydik hiç başlamazdık ki... Çok suçlu ve çok iğrenç hissediyorum. Yaşadığım, yaptığım her şey midemi bulandırıyor; kendimi anlayamıyorum.

Âşık olamadığım için kendimden nefret ediyorum?
Cevapla