Erkek arkadaşımdan kaçmalı mıyım ya da sizce ben mi abartıyorum?

Erkek arkadaşım için farklı bir ülkeye geldim. Benimle evlenmeyi düşünüyor. Ama yaşadığım hayattan çok sıkıldım. Bazen kendimi esir gibi hissediyorum. Her zaman ne yapacağımıza hatta benim ne yapacağıma bile o karar veriyor. Uyku saatlerimi bile o belirliyor, hatta yemek saatlerimi bile. Ona birlikte olmak istediğinde bir kez bile hayır dersem kıyamet kopar. Ve anormal derecede fazla isteği var. Üstelik ahlaksız işlerle de uğraşıyor ve o işlere beni de yanında götürüyor, o olmadan evde durma şansım yok. Onunla beraber sabaha kadar arabada o çalışırken saatlerce beklemek zorundayım. Hasta olduğumda bile asla acımıyor. Ateşim çıktı kolumu kaldıracak halim yoktu dinlenmeme bile izin vermedi. Telefonda konuşmama bile karışıyor. Evde komşular Türkçe konuştuğumda duyar diye konuşturmuyor, arabada ise zararlı diye telefonda konuşturmuyor, telefonda konuşmak için -2 derece havada dışarı çıkmak zorunda kalıyorum. Ve beni sürekli zamanla yarıştırıyor. Banyoda yarım saat durdum diye banyoyu basıp ortalığı ayağa kaldırmıştı. Sürekli bir şeyler için zaman veriyor ve o zaman içinde yapmamı bekliyor ve hepsini kendi belirliyor. İstedikleri olmazsa hakaret ediyor ya da vuruyor. Güzel zamanlarımızda oluyor ama genelde sadece onun belirlediği ve onun istediği şeyler. Ekim ayında polis öğrendiği bu durumları öğrendiği için dava açıldı bana karşı işlediği suçlardan. Hapse girdi hatta ters kelepçe takılmış. Ama ben hapisten çıkmasına yardım ettim. Dava henüz kapanmadı. Ona ikinci bir şans verip geri döndüm fakat hâlâ hiçbir değişiklik yok hatta ahlaksız işlere yeniden başladığını öğrendim. Ayrılmak da istemiyor. Başta tamam diyor ben vazgeçmeyince ya ağlıyor ikna ediyor ya da sinirlenip bağırıyor ve vuruyor. Polisi de aramak istemiyorum çünkü hapse girebilir ve bu kez kurtulamaz aynı olay gene olduğu için. Bana polis gelirse tekrar asla konuşma dedi. Biriyle tanıştım bana yardım edeceğini söyledi o uyurken kavgalı olmadığımız bir anda (kavgalıyken anahtarları saklıyor) evden kaçmayı düşünüyorum ama onda bir travma bırakmak istemiyorum. Sizce ne yapmalıyım? Ben mi abartıyorum?